அரக்கனோ அழகனோ 25

அரக்கனோ அழகனோ 25
0

அழகன் 25

மெல்ல நீ விடும் மூச்சின் ஓசைக்கு
எந்த இசையும் இணையில்லை
நீ உறங்கும் அழகை விட
எந்த ஓவியமும் அழகாய்
ஒளிர்ந்தது இல்லை…

“டாக்டர் நேற்று வந்து அட்மிட் ஆன அகரன் சார் செக்அப் செய்ய விட மாட்டேன் என்கின்றார், அவர் அறைக்குள்ளேயே அனுமதிக்கமாட்டேன் என்கின்றார்” என்று நர்ஸ் கம்ப்ளென்ட் செய்ய, “இந்த அகரனின் அட்டூழியத்திற்கு அளவில்லாமல் போய் விட்டது நிம்மதியாய் தூங்க கூடவிடாமல்” என்று புலம்பியபடி கடிகாரத்தில் மணியை பார்க்க அது ஆறு என்று காட்டிட கடுப்பானவன் , “ஊருக்குள்ள பத்து பதினஞ்சு பிரின்ட்ஸ் வைச்சு இருக்குறவன் எல்லாம் நிம்மதியா இருக்கான், இவன் ஒருத்தனா வச்சுகிட்டு நான் படுறபாடு” என்று சூர்யா புலம்பினான்.

சூர்யாவின் புலம்பலை கேட்டு சிரித்தபடி “சார் இப்போது நாங்கள் என்ன செய்வது?” என்று நர்ஸ் வினவிட, “அவன் தம்பி ஒருத்தன் குகன் என்று அங்கு இருப்பான்அவனை அழைத்து செல்லுங்கள் அவனால் தான் அகரனை சமாளிக்க முடியும் அவனுக்கு மட்டும் தான் அந்த முரடன் அடங்குவன் நான் பிறகு வந்து அவனை கவனித்துக்கொள்கின்றேன்” என்று கட்டளையுடன் அழைப்பை துண்டித்தான் சூர்யா. “என்னங்க இந்த நேரம் ஏதும் கேஸா?” என்ற சந்திரிமாவிடம் “கேஸ் இல்லை லூசு” என்று கடுத்தவன் அவள் முறைப்பை பெற்று கொண்டு அமைதியாய் படுத்தான் சூர்யா.

சுஹீரா அருகில் அமர்ந்து அவள் கை பற்றி தலை கோதிவிட்டு உறங்கும் தன்னவளின் அழகில் தன்னை மறந்து அமர்ந்து இருந்தவன் குகன் குரல் கேட்டு திரும்பினான் “ஷ்…” என்று வேகமாய் அவன் அருகில் எழுந்து சென்றவன், “என்ன குகா இந்தநேரம் வந்து தொந்தரவு செய்துகொண்டு சுஹீ தூங்குவது தெரியவில்லை”, அகரன் சிடுசிடுக்க, “அண்ணி உறங்குவது இருக்கட்டும் நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டு இருக்கின்ரீர்கள்?, ஏன் உங்கள் அறைக்குள் யாரையும் விட மாட்டேன் என்கின்றீர்கள்?” என்று தூக்கம் கலையாமல் கண்களை தேய்த்து விட்டு கொண்டே வினவினான் குகன்.

“நான் என்ன செய்தேன் செய்தது எல்லாம் இந்த நர்ஸ் தான் அடிக்கடி வந்து என்னை செக்அப் செய்வதாக. சுஹீ உறக்கத்தை கெடுத்து கொண்டு இருக்கின்றார்கள் அதனால் தான் யாரையும் உள்ளே விடாமல் இருக்கின்றேன்” என்றான் அகரன். “அண்ணா இது அவர்கள் வேலை நேரத்திற்கு உங்களுக்கு வேண்டியதை பார்த்துச்செய்ய வேண்டியது அவர்கள் கடமை , நாளை சூர்யா சார் வந்து இவர்களை தான் கேள்வி கேட்பார்? அவர்கள் வேலையை செய்ய விடுங்கள்” என்ற குகன் குரலில் சுஹீரா மெதுவாய் அசைந்திட “அமைதியாய் பேசு குகா” என்று அதட்டினான் அகரன்.

“அண்ணா இது ஓவர் அண்ணி தூக்கம் கெடக்கூடாது என்று எங்கள் தூக்கத்தை கெடுக்ககூடாது, இப்போது அண்ணியை எழுப்பினால் அவர்களே உங்களைத்தான் திட்டுவார்கள்” என்று குகன் கூறிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, “என்ன?” என்று கேட்ட படி எழுந்து வந்தவள், “என்ன இந்த நேரம் அகர் உனக்கு ஏதும் வலியில்லையே?” என்று கவலையாய் வினவினாள் சுஹீரா.

“அதெல்லாம் எனக்கு ஒன்றும் வலி இல்லை எல்லாம் இந்த மடையன் தான், பார் சத்தமிட்டு உன்னை எழுப்பிவிட்டான்” என்று குகன் பக்கம் ஒரு அடி எடுத்துவைக்க, இரண்டு அடி பின் சென்ற குகன், “அண்ணி இந்த அண்ணனுக்கு காதல் பைத்தியம் முற்றிவிட்டது, உங்கள் உறக்கம் களையக்கூடாது என்று யாரையும் இந்த பக்கமே வரவிடமாட்டேன் என்கின்றார்” என்று வேகமாய் கூறிட, “வாய்யை மூடு குகா” என்று அகரன் கூறி முடிக்கும் முன், “நீ முதலில் வாய்யை மூடு பகடு நீங்கள் வாருங்கள்” என்று வெளியில் காத்திருந்த நர்ஸ் உள்ளே அழைத்தவள் “என்னை எழுப்பி இருக்கலாம் இல்லையா?” என்று சுஹீரா அவர்கள் புறம் திரும்பி வினவினால்.

“இரவு இரண்டு முறை வந்து பார்த்தோம், ஆனால் சார்தான் எங்களை உள்ளேயே விடாமல் பார்வையாலேயே விரட்டிஅடித்தார், . இப்போது உங்கள் ஒரு வார்த்தைக்கு இப்படி அமைதியாய் இருக்கின்றார்” என்று கூறி மேலும் சொல்லவந்ததை பாதியில் நிறுத்தி, அகரன் கட்டுகளையும் காயத்தையும் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் வலியில்லையே என்றதும் மறுப்பாய் தலையசைத்தான் அகரன். தாயின் அதட்டலுக்கு அடங்கி செல்லும் சிறுவன் போல அமைதியாய் அமர்ந்து இருந்தவனை பார்த்து தங்களுக்குள் கேலி செய்து சிரித்தபடி “ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை மேடம் டாக்டர் வந்து மற்ற விபரங்கள் கூறுவார்” என்று நகராமல் நிற்க, “போதும் போதும் உங்கள் வேலை முடிந்தது கிளம்புங்கள்” என்று மிரட்டல் போல் அகரன் கூறிட , இருவரும் ஒருசேர சஹீராவையும் அகரனையும் கேலியாய் பார்த்து வெளியேறிட, “உனக்கு மட்டும் தனியாக சொல்ல வேண்டுமா?” என்று குகனையும் வெளியில் அனுப்ப முயன்றான் அகரன்.

“இந்த மிரட்டல் எல்லாம் மற்றவர்களிடம் மட்டும் தான் அண்ணியை பார்த்தால் அப்படியே அடங்கிவிட வேண்டியது, எப்படி இருந்த மனிதன் நீங்கள்!, உங்களை இந்த காதல் வந்து என்ன பாடுபடுத்துகின்றது இந்த காதல் எலியை புலியாய் மாற்றுகின்றது புலியை பூனையாய் மாற்றுகின்றது” என்று போலியாக அனுதாபப்பட்டபடி குகன் அகரனை கேலி செய்வது போல மியாவ் என்று குகன் செய்கை காட்டிட, “உனக்கு கொடுக்க வேண்டியதை கொடுத்து பல நாள் ஆகிவிட்டது அதனால் தான் என்னிடம் பயம் விட்டுப்போனது” என்று கூறிக்கொண்டே அகரன் சென்று குகன் கையை பற்றி பின் புறம் திருப்பி விட, வலி தாங்காமல் குகனோ “அண்ணா ப்ளீஸ் வலிகின்றது” என்று கெஞ்ச துவங்கினான்.

அகரன் குகனின் விளையாட்டை பார்த்து சிரித்து கொண்டு இருந்த சுஹீரா குகன் உண்மையில் வேதனையில் துடிப்பது அறிந்து “பகடு குகனை விடு அவருக்கு உண்மையில் வலிகின்றது” என்று கூறியும் கேட்கமால் அகரன் குகன் கையை விடாமலிருக்க, அகரன் முன் சென்று நின்றவள் “உன்னை கையை விடு என்றேன்” என்று மீண்டும் அழுத்தமாய் கூறிட, குகன் கையை விடுவித்தவன் “என்னிடம் பேசும் முன் யோசித்து பேசு குகா!” என்று எச்சரிப்பது போல கூறி கட்டிலில் வந்து அமர்ந்திட குகன் முகம் வாடிப்போனது.

வேகமாய் வந்து அகரன் முன் நின்றவன் “உங்களை காயப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் இரண்டு அடி கூட சேர்த்து அடிங்கள் அண்ணா ஆனால் கோபமாய் என்னிடம் பேசாமல் மட்டும் இருக்காதீர்கள்” என்று கெஞ்சலாய் கேட்க, நொடியும் தாமதிக்காமல் குகனை கட்டி கொண்டான் அகரன்.

“உன் மீது கோபம் இல்லை குகா, நீ எப்போதும் விளையாடுவது தானே என்னை சொல்கின்றாய் எனக்காவது திருமணம் முடிந்தது என் மனைவியிடம் தான் பணிந்து செல்கின்றேன், நீ காதலிக்கும் போதே அதை தானே செய்கின்றாய் ஆமாம் நேற்று வேகமாய் போனாயே அதிகாவிடம் உன் காதலை சொன்னாயா?, இல்லை வழக்கம் போல கலை அத்தையை பார்த்ததும் ஓடி வந்துவிட்டாயா?” என்று அகரனும் குகனை கேலி செய்து சிரித்திட , இவர்களுக்குள் இருக்கும் அன்பையும் புரிதலையும் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் விலகி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள் சுஹீரா.

குகன் வெட்கம் கலந்த பாவனையில் நேற்று வீட்டில் நடந்ததையும் ஈஸ்வர் மற்றும் யமுனா அவர்களின் சம்மதமும் அதற்கு மறுப்பு கூற முடியாமல் கலையரசி விலகிச்சென்றதையும் கூறிட, “அப்படியென்றால் இந்த எலி புலியாகி விட்டது என்று சொல் பார்த்தாயா!, நீ உன்னையும் சேர்த்து கேலி செய்தது தெரியாமல் கோபப்பட்டுவிட்டேன்” என்று கன்னம் தட்டி “வாழ்த்துகள் எங்கள் வீட்டு மருமகனே” என்று மீண்டும் கட்டிபிடித்து தனது சந்தோசத்தை பகிர்ந்து கொண்டான் அகரன்.

சுஹீரா முகத்தில் குழப்பத்தை கண்டவன் “கூடிய சீக்கிரம் இந்த வாலுப்பையன் எங்கள் வீட்டு மருமகன் ஆகபோகின்றான், எங்கள் வீட்டு பெண் அதிகாவை காதலிக்கின்றார் ஐயா!” என்று உண்மையை கூறிட, சுஹீராவும் உண்மையான சந்தோஷத்துடன் வாழ்த்துகள் கூறினாள்.

“சரி சரி என் கதை இருக்கட்டும் நீங்கள் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுங்கள் இரவு வெகுநேரம் உறங்கவில்லை போல கண்கள் இரண்டும் சிவந்துள்ளது, நான் வீடு வரை சென்று குளித்து உடை மாற்றிவருகின்றேன் அண்ணி வீட்டில் இருந்து அவர்களை அழைத்து செல்ல வரும் முன் வந்து விடுகின்றேன்” என்று குகன் கிளம்பி சென்றான்.

குகன் கிளம்பி சென்றதும் தலையை வேறு புறம் திருப்பி கொண்டு கோபமாய் அமர்ந்து இருந்த அகரன் அருகில் சென்றவள் “என் பகடுவிற்கு என்ன கோபம்?” என்று கொஞ்சலாய் சுஹீரா வினவிட, முகத்தை திருப்பாமலேயே “உன் உறக்கம் கெடும் என்று தான் யாரும் வராமல் பார்த்து கொண்டேன் ஆனால் நீ என் அன்பை புரிந்து கொள்ளாமல் கோபப்படுகின்றாய்?” என்று சிடுசிடுத்தான் அகரன்.

அகரன் அருகில் வந்து அமர்ந்தவள் “என் பகடு” என்று செல்லமாய் அவன் தலை முடி கோதிவிட்டு “என் தூக்கம் கெடும் என்று மற்றவர்களுக்கு தொந்தரவு தருவது நியாயமா சொல்?” என்றவள் குரலில் சிறு கோபம் கலந்து இருந்த்து. பதில் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தவன் கரம் பற்றி தனது கரத்தினுள் அடக்கி கொண்டவள், அகரனை சமாதான படுத்தும் வேலையில் இறங்கினாள் “உன் முரட்டுத்தனமான அன்பு தான் என்னை உன் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தியது, இந்த பிடிவாதாக்காரன் காதல் தான் என்னை கவர்ந்து” என்றிட, முகம் மெதுவாய் மலர “அப்படியென்றால் இந்த பிடிவாதக்காரா முரடன் பிடிக்கும்?” என்று கண்களில் கூர்மையுடன் வினவினான் அகரன்.

இது என்ன அர்த்தமற்ற கேள்வி என்பது போல சுஹீரா புரியாமல் பார்க்க “என்னை எனக்காகவே பிடித்து உள்ளது என்றாய் இல்லையா?” என்றவன் கண்கள் இன்னும் கூர்மையுற “அப்படி என்றால் உனக்கு அரக்கனான அகரனை தானே! பிடித்து உள்ளது பின் ஏன் கோபம் கொள்கின்றாய்” என்று அகரன் நிறுத்த, “உன் அன்பு காதல் கோபமாம் எதையும் நான் தவறு என்று சொல்லவில்லை, உன் கோபமும் பிடிவாதவமும் நியாயமானதாக இருந்தால், அது பிறரை பாதிக்காது நான் பிறர் என்பது, சம்மந்தமே இல்லாத நபர்களை சொல்கின்றேன், என் மீது உள்ள அன்பில் அவர்கள் வேலையை செய்யவிடாமல் தடுத்தது தவறு தானே?, நீ செய்த தவறுக்கு அவர்களுக்கு உன் டாக்டர் பிரின்ட் தண்டனை தருவார் தானே? உனக்கு சரி என்று தோன்றியதை பிறரை பற்றி யோசிக்காமல் செய்துவிடுகின்றாய் தவறே செய்யாமல் தண்டனை அனுபவிப்பது எவ்வளவு கொடுமையான விஷயம் தெரியுமா?” என்ற சுஹீரா குரலில் வருத்தம் உணர்ந்து ஒரு நொடி அமைதியாய் இருந்தவன்.

“என்னை மன்னித்துவிடு கண்ணம்மா” என்று அவள் மடியில் தலைவைத்து படுத்துகொண்டவன் வார்த்தைகள் தடுமாற “உன் அப்பா மீது இருந்த கோபத்தில் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் உன் வாழ்வை அழிக்கநினைத்தேன்” என்று கூறியவன், “நீ சொன்னது போல ஒருவேலை எனக்கு உன் மீது காதல் வராமல் போய் இருந்தால் உன் நிலை என்ன?” என்றவன் குரல் அவன் வலியை பிரதிபலித்தது, அகரன் மனம் படும் வேதனை புரிந்தது இருந்தும் இனி ஒரு முறை யாரையும் காயப்படுத்தாமலிருக்க இன்னும் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி தேவை என்று எண்ணியவள், தன் மடியில் படுத்து இருந்தவன் மீதே சாய்ந்து கொண்டு “பொய்யான காதலை எண்ணி இப்படி ஏமாந்தோமே என்று தற்கொலை செய்து கொண்டு இருப்பேன்” என்று சாதாரணமாய் கூறினாள் சுஹீரா. அகரன் உடல் அதிர்ந்தது வேகமாய் எழுந்தவன், சுஹீராவை தன்னோடு சேர்த்து அனைத்துக்கொண்டு “உனக்கு ஒன்று என்றால் அது என்னையும் பாதிக்கும் சுஹீ, இனி ஒருதரம் இப்படி பேசதே நீ இல்லாமல் நானேதடி…” என்றவன் குரலில் இருந்த கோபமும், அணைப்பில் இருந்த இறுக்கம் அவன் மனநிலையை காட்டிட , மெதுவாய் அவன் முதுகை தடவிவிட்டு கொண்டே “கோபப்படுவது மனித இயல்பு உன் கோபத்தை சரியான வழியில் நியாயமான முறையில் காட்டு” என்று அகரனை அமைதி படுத்தினாள் சுஹீரா.

“கோபம் வந்தால் என்ன செய்கின்றேன் என்று எனக்கே தெரியாமல் போய்விடுகின்றது, அதை கட்டுபடுத்த முடியவில்லை “ என்று அகரன் கூறிக்கொண்டு இருக்கும் போதே அவன் வேதனையாய் குறைக்கும் வழியரியாமல் அணைப்பை இறுக்கி கொண்டு தோள்களில் முத்தமிட்டு “என் செல்ல பகடு, தடுமாறாமல் யோசித்தால் எல்லாவற்றுக்கும் விடை கிடைக்கும் உன் கோபத்தை குறைக்கும் வழியும் தெரியும்” என்றாள் சுஹீரா. “என் கோபத்தின் மருந்து நீ தான் இனி கோபமாய் முடிவு எடுக்கும் முன் உன்னை நினைத்து கொள்கின்றேன் நிச்சயம் தவறான முடிவு எடுக்கமாட்டேன்” என்று உறுதியாய் கூறினான் அகரன் . சொன்னதை கேட்டு நடக்கும் கணவன் கிடைத்தால் அந்த பெண் தான் உலகத்தின் மகாராணி போல உணர்வாள் சுஹீராவும் அதே மனநிலையில் இருந்தாள்.

“உங்கள் பாச பிணைப்பு போராட்டம் முடிந்தால் நாங்கள் உள்ளே வரலாமா?” என்று அனுமதி கேட்டுக்கொண்டு வாயிலில் நின்று இருந்தாள் அதிகா. அவள் குரலில் வேகமாய் விலகி அமர்ந்து கொன்டு “வா அதிகா” என்று உள்ளே அழைத்தவன். “நீங்களும் வாருங்கள் அத்தை” என்று அதிகா அழைக்க அவள் பின்னே வந்த யமுனாவை கண்டு முகம் சிவக்க “அது வந்து” என்று தடுமாறத் துவங்கிய மருமகள் அருகில் வந்து “உங்களுக்குள் எல்லாம் சரியாகிவிட்டது போல” என்றார் யமுனா.

“பார்த்தாலே தெரியவில்லையா! அத்தை எல்லாம் சரியாகி விட்டது” என்று இழுக்க… “ஆமாம் கரண் உனக்கு தான் சுஹீரா யார் என்றே மறந்திருந்ததே பின் எப்படி ஒரே நாளில் எல்லாம் நினைவு வந்து இப்படி காற்றுக்கு கூட இடம் கொடுக்காமல்” என்று முடிக்காமல் நிறுத்த, “நீ வாய்யை மூடு வாயாடி… அவர்களுக்குள் எல்லாம் சரியானதே சந்தோசம் தான்” என்று அதிகா வாய்யை அடைத்தார் யமுனா. “சுஹீரா இதில் அகரனுக்கும் உனக்கும் காலை உணவு உள்ளது” என்றிட, காலை பணிகளை முடித்துக்கொண்டு இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்ததும், “அத்தை கரண் உண்மையில் சுஹீராவை மறந்துவிட்டான் என்று நீங்கள் நம்புகிண்றீர்களா?” என்று அதிகா கேள்வியில் அகரனும் சுஹீராவும் திணறிய படி இருக்க, மெலிதாய் புன்னகை சிந்தியபடி “மயக்கண்ணன் லீலை எல்லாம் யசோதா அறியாமல் இல்லை, இருந்தும் அதை ரசிக்க தான் தோன்றுமே தவிர தடுக்க முடியாது” என்று கூறி சுஹீராவை பார்த்து சிரித்தார் யமுனா. அன்னையின் வார்த்தையை புரிந்து கொண்ட அகரன் தனது சட்டை காலரை தூக்கி விட்டு சிரிக்க அனைவரும் உடன் சேர்ந்து சிரிக்க துவங்கினார்.

“இதற்கு இது பதில் இல்லையே!” என்று அதிகா துவங்கிட, “நீ கொஞ்ச நேரம் வாய்யை மூடிக்கொண்டு இருக்க மாட்டாயா?” என்றார் யமுனா. “என்ன செய்தால் இவள் அமைதியாவாள் என்று எனக்கு தெரியும்!” என்ற அகரன், “சுஹீ சொன்னேன் இல்லையா எங்கள் வீட்டுப்பெண், குகன் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகின்றவள்” என்று அகரன் கூறிட, முகத்தில் வெட்கம் படற “ எங்களை பற்றி பேச கூட நேரம் கிடைத்ததா!” என்று கேலியை விடாமல் தொடர்ந்தாள் அதிகா. “வா குகா” என்று அகரன் வாசல் பார்த்து அழைத்திட வேகமாய் திரும்பியவள் அங்கு குகன் இல்லாமல் ஏமாற்றத்துடன் “பாருங்கள் அத்தை” என்று யமுனைவிடம் முறையிட்டாள்.

“இவ்வளவு நேரம் நீ என் மகனை கேலி செய்தாய்?” என்று யமுனாவும் சேர்ந்து சிரிக்க, “என் குகன் வரட்டும் எல்லோரையும் ஒரு கைப்பார்க்கின்றேன்” என்று முகத்தை தூக்கி வைத்து கொண்டு அமர்ந்து விட்டாள் அதிகா.

“அம்மா என் திருமண வரவேற்பு முடிந்தவுடன் இந்த வாயடிக்கும் அந்த வாலுப்பையனுக்கும் முடிச்சுப்போட்டு விடவேண்டியது தான் அப்போது தான் இது இரண்டும் நம் திசையே வராது” என்று அகரன் கூறிட , “நீ சொல்வதும் சரி தான்” என்று ஏற்றார் யமுனா.

சுஹீராவை அழைத்து செல்ல சுகன் வந்திட அகரனை விட்டு பிரிய மனமில்லாமல் சென்றாள் சுஹீரா. “கவலை படாதீர்கள் மச்சான் இன்னும் இரு நாட்களில் உங்கள் சுஹீயை உங்களுடன் அனுப்பிவைத்து விடுவோம் அதற்கான ஏற்பாட்டை துவங்கிவிட்டோம்” என்று இன்பமான செய்தி கூறி சென்றான், சுகந்தன்.

“உன்னால் வீட்டில் கூட நிம்மதியாய் இருக்க முடியவில்லை” என்று கூறிக்கொண்டே. அகரனை மீண்டும் ஒருமுறை செக்அப் செய்து விட்டு தலைக்கு மேல் கைதூக்கி “தயவு செய்து மருத்துவமனையை விட்டு கிளம்பு” என்று காலில் விழாத குறையாய் டிஸ்சார்ஜ் செய்து அனுப்பிவைத்தான் சூர்யா.

அகரன் நாடகமும் சுஹீராவும் மன்னித்து ஏற்று கொண்டதும் அறிந்து எல்லாம் நல்ல படியாக நடந்தது என்று எல்லோர் மனதும் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது. வீட்டில் பெரியவர்கள் எல்லாம் ஒருமனதாய் அகரன் சுஹீரா திருமணத்தை மறுபடியும் நடத்திட முடிவு செய்ய அதை மறுத்தான் அகரன். “எனக்கும் சுஹீக்கும் ஏற்கனவே திருமணம் முடிந்து விட்டது அதனால் வரவேற்பிற்கு மட்டும் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்” என்று பிடிவாதமாய் முடித்து விட்டான். பெற்றவர்கள் “உங்கள் திருமணத்தை காண விரும்புவதாக” எவ்வளவு எடுத்து கூறியும் அதை காது கொடுத்து கேட்கமால் “தனது முடிவே இறுதி” என்று கூறி மறுத்து விட்டான் அகரன்.

அகரன் பிடிவாதம் அறிந்து இருந்தவர்கள். அதற்கு மேல் கட்டாயப்படுத்த விரும்பாமல் அரை மனதாய் அதற்கான ஏற்பாட்டினை கவனிக்க துவங்கினானர். திருமணத்திற்கு என்று செய்த ஏற்பாட்டினை வரவேற்பு என்று மாற்றி அமைக்கும் பணியில் குகனும் சுகனும் இறங்கினர்.

சுஹீரா அகரன் உடை தேர்வு செய்ய அனைவரும் ஒரு கடையில் கூடி இருக்க யாருக்கு தேர்வு செய்ய வேண்டுமோ அவளே வராமல் வீம்பு செய்து கொண்டு இருந்தாள். சுஹீராவை அழைத்து செல்ல வந்து இருந்தான் அகரன். அகரனை கண்டும் காணாதது போல டிவியில் கவனம் செலுத்தி இருந்தவள் மடியில் உரிமையாய் சென்று தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டவன் “இன்னும் என் செல்லப்பொண்டாடிக்கு கோபம் போகவில்லையா? கொஞ்சம் ரசகுல்லா சாப்பிட்டால் கோபம் இருந்த இடம் தெரியாமல் ஓடி விடும் முயன்று பார்ப்போமா!” என்று கூறி இடையில் கை கோர்த்து அகரன் தன் புறம் இழுக்க, “விளையாடாதே நான் கோபமாய் இருக்கின்றேன், எவ்வளவு சொல்லியும் திருமணம் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டாயா ஏன்?” என்று கோபம் காட்டி விலகி சென்றாள் சுஹீரா.

“நீ கோபப்படுவதை பார்த்தால் திருமணம் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டு உன்னுடன் தவறான உறவு வைத்து கொள்ள விரும்புவது போல அல்லவா இருக்கின்றது சுஹீ, மறக்காதே நமக்கு திருமணம் முடிந்து விட்டது” என்று அழுத்தம் திருத்தமாய் கூறினான் அகரன். “நினைவு இருக்கின்றது நன்றாக நினைவிருக்கின்றது மிரட்டி பணிய வைத்த திருமணம்” என்று ஏளனமாய் கூறினாள் சுஹீரா.

சுஹீராவின் ஏளனம் அகரனுக்கு அளவில்லா கோபத்தை தந்தது விலகி சென்றவள் கரம் பற்றி தன் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தியவன் அவள் கண்களை பார்த்து “உன் அனுமைதியுடன் முழு சம்மதத்துடன் நடந்த திருமணம்” என்று கோபமாய் கூறினான் அகரன்.

அகரன் பற்றி இருந்த இடம் வலிக்க முகத்தில் அதை காட்டாமல் “என் விருப்பம் கேட்டு தான் நடந்தது, ஆனால் யாருக்கும் தெரியாமல் தானே நடந்தது, என் அப்பா அம்மாவிற்கு என் திருமணத்தை காணும் ஆசை இருக்காதா?, எனக்கும் என் திருமணம் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று கனவு இருக்காதா?. உன் எண்ணத்தை என் மீது திணிப்பது நியாயமா?” என்றவள் குரலில் அவளை மீறி அவள் உடல் வலி தெரிந்திட, கையை விடுவித்தவன், “உன் கழுத்தில் தாலி என்பது ஒரு முறைத்தான் இருக்க வேண்டும், அது என் கையால் மட்டுமே இருக்கவேண்டும் அதனால் தான் மறுமுறை தாலி பிரித்து கோர்க்ககூட அவசியமின்றி தங்க சங்கிலியில் அணிவித்தேன் மீண்டும் திருமண ஏற்பாடு என்றால் இதை கழட்டிவிட்டு தானே வேறு அணிவார்கள் உன்னை பொறுத்தவரை இந்த தாலி உன் கழுத்தில் ஏறும் போது என்னநினைத்தாயோ எனக்கு தெரியாது, ஆனால் நான் இதை உன் கழுத்தில் அணியும் போது ஆயிரம் கனவுகளுடன் காலம் முழுவதும் என்னை உன்னோடு பிணைத்து வைக்கும் ஒரு பந்தமாக தான் கருதினேன் அதனால் தான் வேறு ஒன்று என்பதை என்னால் யோசிக்க முடியவில்லை” என்று தனது விளக்கத்தை தந்தவன். “இது உன் கழுத்தை விட்டு அகற்றும் போது அதை பார்க்க நான் இந்த உலகத்தில் இருக்க மாட்டேன்” என்று கனத்த குரலில் கூறினான் அகரன்.

அகரன் வரிகள் சுஹீரா மனதில் பாரத்தை கொடுத்தது “பைத்தியம் போல உளராதே விசர்”. என்று அகரன் வாய்யை தன் கை கொண்டு மூடினாள். அகரன் முகம் திருப்பி நிற்க, அகரன் மறுத்ததற்கு இப்படி ஒரு காரணம் இருக்கும் என்று சுஹீரா கொஞ்சமும் யோசிக்கவில்லை ஒரு பெண் தான் தனது தாலி பற்றி இப்படி எல்லாம் சிந்திப்பாள் ஆனால் அதை அகரன் நினைத்தது வியப்பாய் இருக்க அதைத்தாண்டி தன் மீது அவன் கொண்ட அளவில்லா காதல் அதில் தெரிய உள்ளம் நிறைந்து எதிரில் இருந்தவன் முகம் நிமிர்த்தி நெற்றியில் முத்தமிட்டவள், “ஐ லவ் யூ பகடு” என்று முதல் முறை தனது காதலை வார்த்தையால் கூறி “இன்னும் என் பகடுவிற்கு கோபம் குறையவில்லையா?” என்று சுஹீரா கூறி முடிக்கும் முன், அகரன் இரும்பு பிடியில் இன்பமாய் சிறைப்பட்டு இருந்தாள் சுஹீரா. இடையில் கை கோர்த்து தனது உடலோடு சேர்த்து இறுக்கி கொண்டவன்

சதை கொண்ட
மயக்கம் மறைந்தாலும்
நான் கொண்ட காதல்
சாகும் வரை மாறாது…

என்றவன் இதழோடு இதழ் பொறுத்தி தனது கவிதை வரிகளுக்கு செயலில் வலுசேர்த்துகொண்டு இருந்தான், அகரன் அன்பில் இருந்த வேகத்தை சமாளிக்க முடியாமல் “போதும் பகடு விடு” என்று செல்லம் கொஞ்சி சுஹீரா விலகிட, “உன் வெட்கம் அனைத்தையும் மொத்தமாய் மூட்டைக்கட்டி உன் வீட்டிலேயே வைத்துவிட்டு வந்துவிடு என்னிடம் வந்த பின் உன் வெட்கத்திற்கு நீ வேலை கொடுத்தால் வெட்கத்தால் உனக்கு கிடைக்கும் அளவில்லா அழகில் கிறங்கி என் வேகம் கூடத்தான் செய்யும் ஒரு போதும் குறையாது” என்று எச்சரிக்கும் குரலில் தோள் வளைவில் மீசை உரச கூறியவன் , சுஹீராவின் சினுங்களில் “என் கண்ணம்மா இப்படி அழகாய் வெட்கப்பட்டு என்னை இம்சை செய்யாதே!” என்று காதல் கெஞ்சலில் இறக்கியவன் மீண்டும் இதழ் தேடி நிமிர, அகரன் போன் அடித்தது “இதோ கிளம்பிவிட்டோம்” என்று விலக மனமில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் இதழ் தேடி இன்பம் அனுபவித்தவன், “இன்னும் இங்கு உன்னுடன் தனிமையில் இருந்தால் நான் என்னை உன்னிடம் முழுதாய் இழக்க நேரும்” என்று கண்ணால் சிரித்து கை பிடித்து அழைத்து சென்றான் அகரன்.

ஒவ்வொரு புடவையையும் சுஹீரா மீது வைத்து பார்த்தவன் முகம் சுளித்து உதடு குவித்து புருவம் உயர்த்தி என்று ஒவ்வொரு பாவனையில் ரசித்து கொண்டு இருந்தவன் இறுதியாய் ஒரு புடவை எடுத்து வைத்து பார்த்துவிட்டு சுஹீரா மீது வைத்த கண்களை விலக்க முடியாமல் திணறிய படி இது தான் என்று ஒருவழியாய் தேர்வு செய்து முடித்தான் அகரன்.

மகேஸ்வரன் சுபத்ராவிற்கு தேர்வு செய்ய ஈஸ்வர் யமுனா மீது கவனத்தை செலுத்த தனக்கு யாரும் இல்லாமல் தனிமையில் விடப்பட்ட சுகன் பார்வை “அதி உனக்கு இந்த நிறம் பொருத்தமாய் இருக்கும் இதை கட்டி வந்தால் உன்னை விட்டு பார்வையை பிரிக்க முடியாமல் தவித்துப்போவேன்” என்று காதல் வசனம் பேசி அதிகா தோளில் ஒரு புடவையை வைத்து பார்த்து கொண்டு இருந்த குகன் மற்றும் அதிகா மீது வந்து நின்றது.

“நான் மட்டும் தான் ஜோடியில்லாமல் தவிக்கின்றேன் போல சரி எல்லோரும் தன்னவளுக்கு புடவை தேடுகின்றார்கள், நாம் வித்தியாசமாய் புடவை கொண்டு என்னவளை தேடுவோம்” என்று கூறி நகர்ந்தான் சுகன். “பார்த்து நீ தேர்ந்து எடுக்கும் உன்னவள் வேறு ஒருவரின் காதல் மனைவியாக இருந்து விட போகின்றாள்” என்று அகரன் கேலி செய்து சிரிக்க, அனைவரும் உடன் சேர்ந்து சிரிக்க துவங்கினார்.

“பாருங்கள் அம்மா வழக்கமாய், இந்த குட்டிமா தான் என் காலை வருவாள் இன்று மச்சான் அவள் வேலையை செய்கின்றார்” குறைப்பட, “இனி உன் பாடு திண்டாட்டம் தான் சீக்கிரம் உனக்கு ஒரு துணை தேடிகொள் இல்லை இப்படி தான்” என்றார் சுபத்ரா.

“இவர்கள் தொல்லையில் இருந்து தப்பிக்க நிரந்தரத்தொல்லையாய் ஒரு துணை தேட சொல்கிண்றீர்கள்?” என்று அலுத்து கொண்டான் சுகன். “அது என்னவோ உண்மை தான் மச்சான் எப்போது வெடிக்கும் எப்போது அணைக்கும் என்று புரியாமல் வரும் பாருங்கள் ஒரு தவிப்பு அதற்கு தனிமை கூட இனிமைதான்” என்று சிரித்தான் அகரன்.

“நேரம் காலம் தெரியாமல் உங்கள் மச்சானுக்காக, உண்மைக்கு குரல் கொடுத்து உங்கள் மனைவிடம் குரல்வளை மாட்டிவிட்டதே!” என்று குகன் அனுதாப பட. “உன் நிலையும் அது தான் பக்கத்தில் அதிகாவை பார் அனாலாய் இருக்கின்றாள்” என்று அவனையும் விடாமல் கேலி செய்து சிரித்தான் அகரன்.

“என்ன சொன்னீர்கள்?” என்று சுஹீரா கோபமாய் முகம் திருப்பிட, “பார்த்தாயா மச்சான் இப்போது தான் சொன்னேன் அதற்குள் நிரூபிக்கின்றாள்!” என்று அகரன் கூற, முகம் திருப்பிக்கொண்டு திரிந்தவளை கெஞ்சியும் கொஞ்சியும் யாரும் அறியாமல் சீண்டி தீண்டி ஒருவழியாய் தனது வழிக்கு கொண்டு வந்தான் அகரன்.

அங்கு குகன் நிலையோ படுமோசம், “என் அம்மா மீது இருந்த பயம் விட்டு போச்சு” என்று அதிகா முகம் திருப்ப, “இப்போது எதற்கு உன் அம்மாவை இங்கு இழுகின்றாய்? நல்ல விஷயம் செய்யும் போது குட்டிசத்தான் பற்றி பேசதே!” என்று குகன் பதிலில் கொதி நிலைக்கே போனவள், “என் அம்மா குட்டி சாத்தான் என்றால் நானுமா என்னையும் அப்படி தானே சொல்கின்றாய்?” என்று அதிகா கோபத்தை விடாமல் பிடித்து வைத்து கொண்டாள்.

அகரன் வந்து சமாதானம் செய்ய “அவளை பற்றி பேசாதீர்கள் அண்ணா எப்போது பார்த்தாலும் சாப்பிட அடம்பிடிக்கும் குழந்தைக்கு பூச்சாண்டி பயம்காட்டுவது போல அவள் அம்மா பெயரைச் சொல்லி மிரட்டிக்கொண்டே திரிகின்றாள், நான் கிராமத்தான் அவள் அவளுக்கும் அவள் அம்மாவிற்கும் சேர்த்து பேய் ஓட்டுவேன்” என்று வீரப்பாய் பேசினான் குகன்.

சுஹீரா வந்து அதிகாவை சமாதானம் செய்ய முயல “என் அம்மாவையே இப்படி சொல்பவன் நாளை என்னை சொல்லமாட்டானா?” என்று எதிர் கேள்வி கேட்க, இருவர் பேசுவதையும் கேட்டு கொண்டு இருந்த அகரன். “அது சரி இப்போதே உங்கள் இருவருக்கும் பொருத்தமில்லை என்று நீங்களே பிரிந்துவிட்டீர்கள் எனக்கு கல்யாண செலவு மிச்சம்” என்று அகரன் சோம்பல் முறித்திட, “நமக்குள் பிரச்சனை வந்தால் நாம் தான் பேசி தீர்த்துக் கொள்ளவேண்டும் அதி செல்லம் இடையில் நாட்டாமை பண்ண வருக்கின்றவர்கள் எல்லாம் நம்மை பிரித்துவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கத்தான் செய்வார்கள், நீ வா செல்லம் மாமா உனக்கு ஐஸ்கிரீம் வாங்கி தந்து சமாதானப் படுத்துகின்றேன், இங்கு கெட்ட சக்திகளின் பார்வை அதிகமாகி விட்டது” என்று அதிகா கைப்பற்றி அழைத்து சென்ற குகன் முதுகில் ஒரு அடி கொடுத்தான் அகரன்.

“இவர்களுக்கு பேச வந்தோம் பார் நம்மை சொல்ல வேண்டும்” என்று அகரன் கூற, “ஏனுங்க மாமா அவுங்களுக்கு மட்டும் தான் ஐஸ்கிரீம் வாங்கித்தர தெரியுமா என்ன?, நீங்க உங்க பவுச காட்டுங்க மாமா!” என்று சுஹீரா ஏற்ற இறக்கத்துடன் கூறிட, அவள் அழைத்த விதத்தில் கிறங்கி போனவன் “மாமாக்கு ஐஸ்கிரீம் எல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்லை அம்மணி, நீ காருக்குள்ள மட்டும் வா எத்தனை உண்டாலும் சலிக்காத ரசகுல்லா தருகின்றேன்” என்றான் அகரன். முகம் சிவந்த படி “எப்போதும் அதே நினைவு தான் இனி உன் அருகில் நிற்பது எனக்கு ஆபத்து” என்று விலகி சென்று யமுனா பின் மறைந்து நின்று கொண்டாள் சுஹீரா.

திருமண வரவேற்பிற்கு என்று ஏற்பாடு செய்யபட்டு இருந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் சுஹீரா நுழையும் நேரம் அவ்விடமே இருளில் முழ்கிட… பெறும் சலசலப்பு எழுந்தது. அகரன் மீதும் சுஹீரா மீது மட்டும் ஒளி விழும் படி, இருக்க அகரன் கையில் மைக்குடன் பேச துவங்கினான்,
உன் கண்களை கண்ட நொடி
இது தான் காதல் என்று அறிந்தேனடி
என் கனவிலும் நீயே கலந்திட
என் நித்திரை தொலைத்து நித்தமும்
உன்னை நினைத்து உன் வழி வந்தேன்
என் உயிர் காதலை உணர்த்தி
என் வழி உன்னை ஈர்த்தேன் …

என்று வரிகளில் தனது காதலை மெழிந்தவன் மெதுவாய் சுஹீராவை நோக்கி முன்னேறிய படி “உன்னை கண்ட நொடியில் இருந்து, உன்னை மட்டுமே நினைத்து வாழும் உன் காதல் கணவன் இனி வரும் நாட்களும் இது போலவே இருப்பேன் என்று உனக்கு உறுதி தருகின்றேன், உன்னை தவிர வேறு எந்த பெண்னையும் என் சிந்தனையில் கூட தீண்ட மாட்டேன், உன் சந்தோஷங்களை இரட்டிப்பாக்குவேன், சோகங்கள் உன்னை தீண்டாமல் அரணாய் இருந்து காப்பேன், என் இறுதி மூச்சு வரை உனக்கு உறுதுணையாக இருப்பேன்”, என்றவன் சுஹீரா கண்களில் மிளிர்ந்த சந்தோசக்கண்ணீரை துடைத்து விட்டு கள்ளசிரிப்பு சிரித்து, “நீ உப்பு சப்பு இல்லாமல் சமைத்து கொடுக்கும் உணவையும் சுவையோ சுவை என்று ரசித்து உண்பேன், நீ ஷாப்பிங் சென்றால் அமைதியாய் உன் பைகளை சுமந்து வருவேன், நீ செலவழிப்பத்திற்கும் சேர்த்து இருமடங்கு வருமானம் ஈட்டுவேன்”, என்று கூறவும் இடையில் கைவைத்து சுஹீரா முறைக்க காதில் கைவைத்து மன்னிப்பு கேட்டு கொண்டவன். “உனக்காக என்னையே மாற்றி கொண்டு எப்போதும் உன் அன்பில் வாழ்த்திட விருப்புகின்றேன்! என் துணையாய் என் வாழ்வில் இணைவாயா? கண்மணி” என்று அனுமதி கேட்டு கையை நீட்டினான் அகரன்.

அவன் கரம் பற்றாமல் மறுப்பாய் தலையசைத்து “எனக்கு அக்மார்க் அகரன் பிடிக்காதே வழக்கமான கேடி! என் அரக்கனான அழகன் தான் பிடிக்கும் உன்னை நீ மாற்றி கொள்ளாமலே இருந்தால் உன் வேண்டுதல் ஏற்கப்படும்” என்று சுஹீரா கூறிட, வாய்விட்டு சிரித்த படி மாற்றம் நிகழாது என் குணத்திலும் உன் மீதான அன்பிலும் என்றான் அகரன்.