இதுதான் காதல் என்பதா - கதைத் திரி

இதுதான் காதல் என்பதா - கதைத் திரி
0

ஒரு குழந்தைக்கு ஊசி போட குழந்தையாகவே மாறி அந்த குழந்தையின் கவனத்தை மற்ற முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தாள் மது

வாசல் கதவை யாரோ திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தாள்…
அங்கு தான்னயே கண் இமைக்காது விழியில் கண்ணீர் உடன் பார்த்து கொண்டு நிற்கும் ஜீவாவை கண்டவள் உலகை மறந்து கல்லானாள்…

அவளை கண்களால் ஆராய்த்து ஊர்ஜித படுத்தி கொண்டான்…

அவளே தான்… என்னோட மது…:sparkling_heart::two_hearts::heart_eyes:

வண்டியை விட்டு குழந்தையை இறங்கியவள்… வீட்டு கதவை திறந்து கொண்டு இருக்கும் போது…

அம்மா…பாப்பா பசிமா…சாப்பாடு வேணும் மா…மழலை அதன் மொழியில் இசை பாடியது:family_man_woman_boy::family_man_woman_boy:

அதை கேட்டு மது அந்த இசையில் கரைந்து கொண்டு இருந்த போது :heart_eyes::heart_eyes::hugs::kissing_heart::kissing_heart:

இன்னொரு மனம் தடிக்க மறந்து… கண்களை கினராக்கி கண்ணீரை இறைத்தது…

சென்னையின் ஒரு முக்கியமான மிக பிரபலமான திருமண மண்டபத்தில் அலங்காரங்கள் மிக நேர்த்தியாக செய்ய பட்டு…

வெள்ளை வேட்டி சட்டையில்… தலையில் துண்டு பாகையாய் சுற்ற பட்டு இருக்க… கம்பீரமாய் வந்து மேடையில் அமர்ந்தான் மாப்பிள்ளை…

மாப்பிள்ளை யார்னு கேக்குறீங்களா… வேற யாரு நம்ப ஹீரோ தான்…

இவங்க கல்யாணம் எப்படி நடக்க போகுது… அதுக்கு அப்றம் அவுங்க வாழ்க்கைல நடந்த சில நிகழ்ச்சிகளையும் தான் இந்த கதையில் பாக்க போறோம்…

அடுத்த பதிவுல பாப்போம் இது தான் காதல் என்பதா…

2 Likes

நாயகனைக் கண்டு அதிர்ச்சியடையும் நாயகி. எப்படியான காதல் என்று அறிய வெய்டிங். வாழ்த்துகள்

1 Like

ஏம லட்சுமி…எவ்ளோ நேரம் மாரெடி ஆவிங்க … சீக்கிரம் வா… அவார்ட் உன் புள்ளைக்கு தான்… உனக்கு இல்லை என்று கூடத்தில் விநாயகம் கத்தி கொண்டு இருக்க:grin::grin::joy:

லட்சுமி தான் மகளுடன் வந்தார:woman::girl::heart_eyes:

எங்க கத்திக்கிட்டு இருக்கீங்க…ரெடி ஆகிட்டு வர வேணாமா.:expressionless::unamused:

ஏமா கவிதா…உன் அண்ணனுகல எங்க மா காணோம்

பெரிய அண்ணா கமிஷனர் ஆபீஸ்ல இருந்தும்… சின்ன அண்ணன் காலேஜ்ல இருந்தும் சேர்ந்து வர்றத சொல்லி இருக்காங்க அப்பா…நாம கிளம்பலாம் பா

செரி லட்சுமி…நாம கிளம்பலாம்…என மூவரும் விழாவிற்கு சென்றனர்…

விழா நடக்கும் இடம்

விழா ஏற்படும் செய்யத் பட்டு இருந்தது ஒரு மகளிர் கலை கல்லூரியில்…
celebrationனு சொன்னாவே நம்ப பசங்கள கேக்கவா வேணும்:dancing_women::dancing_women::dancer:…அனைவரும் அதிரும் வண்ணம் ஏற்பாடுகள் செய்யபட்டு இருந்தது…:heart_eyes::heart_eyes::heart_eyes:

வாசலில் வந்து இறங்கிய விநாயகம் குடும்பத்தை பூங்கொத்து கொடுத்து பன்னீர் தெளித்து வரவேற்க பட்டனர் :bouquet::bouquet:

5 இருக்கைகளுடன் மேடை அழகே அலங்கரிக்க பட்டு இருந்தது… முன் இருக்கையில் மூவரும் அமர்த்தபட்டனர் :rose::rose::heart_eyes::heart_eyes::kissing_heart:

கவிதா அண்ணனுகளுக்கு call பண்ணு மா…நேரம் ஆகுது பாரு

இப்போ தா பா பேசுனேன்… கிட்ட வந்துட்டாகலாம்…

அதெல்லாம் ஏ புள்ளைக நேரத்துக்கு வந்துடுவாங்க…நீங்க கவலை படமா இருங்க என்ற மனைவியின் வார்த்தையில் அமைதி ஆனார் விநாயகம்…

விருந்தினர் வருகை துவங்க அங்கு இருக்கைகள் சீக்கிரம் நிரம்பின…

தன் மகன்களின் வரவை எதிர் பார்த்து காத்திருந்தது இரு விழிகள்…

விழா துவங்க…ஒரு கல்லூரி மாணவி மேடை ஏறி வரவேற்பு உறை மொழிந்தாள்…பின்

we would like to invite the special guest of d evening…the young and the most bravest officer Mr.JEEVANANDHAN,A.C.P…On to d stage to receive the award of appreciation for his duty… என ஜீவா அழைக்க பட்டான்
கரகோஷதுடன் உள்ளே நுழைந்தான் ஜீவா…

ஜீவநாதன்…27 வயது நிரம்பிய ஆறடிக்கு கொஞ்சம் குறைந்த உயரத்துடன்… காக்கி உடைக்கு பொருத்தமான உடல் அமைப்புடன்… தோளில் நட்சத்திரம் மின்ன…கண்ணில் சூரியனின் கோவம் தெரிய…ஒரு ஆணின் ஆண்மையுடன் அரங்கில் நுழைந்தான்…

அவன் பின் நுழைந்தான் அவன் தம்பி அன்புதுரை

ஜீவா மேடையில் விருது பெற்று கொண்டு நன்றிக்காக இரண்டொரு வார்த்தை பேசினான்
இதை அனைத்தையும் கண்ட பெற்றோர் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர்

கீழே இறங்கியவன் நேரே தான் தாயிடம் சென்றான்
இந்தாங்க மா…நீங்க குடுத்த தைரியத்துக்கான விருது…என்று தாய்யை கட்டி தழுவினான் ஜீவா

இப்டி அம்மா புள்ள பாசத்தை பகத் எவ்ளோ வருஷம் காத்திருந்தோம்னு நினைக்கையில்
கணவனின் எண்ண ஓட்டத்தை புரிந்தும் கொண்டார் லட்சுமி
(ஜீவா தான் தாயிடம் சுமுகமாக பேசுவதே கடந்த 8 மாதங்களாக தான் )

சிறு பிள்ளையாக இருக்கும் போது… கவிதா பிறந்து சில மாதங்களே ஆன நிலையில்… லட்சுமியால் மூவரையும் ஒரு சேர கவனித்து கொண்டு தன் வேலையிலும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போக…

குடும்பத்தின் வருமானமும் அதிகமாக இல்லாமல் போக… லட்சுமி வேலைக்கு போயாக வேண்டிய நிலைமை… அதனால் குழந்தைகளை பார்த்து கொள்ள இயலாது போக . அவர்களை தன் அண்ணன் வீட்டில் விட முடிவு செய்தார்…

ஜீவாவும் அவன் தம்பியுடன் மாமா இல்லம் செல்ல… கவிதா பிறந்ததில் இருந்து தான் மேல் அக்கறை கொள்ள யாரும் இல்லை என எண்ணி அந்த பிஞ்சு மனம் எங்க… அந்த உணர்வு அவனுள் ஆழமாக பதிந்தது…

பின் அங்கு செல்ல… அன்புதுறை மட்டும் தன்னால் இங்கு இருக்க முடியாது என அடம் பிடிக்க… அவனை தன்னுடன் கூட்டி செல்ல… ஜீவா மட்டும் அங்கு தங்கும் படி ஆனது… ஜீவாவும் அடம் செய்தான் தான்… ஆனால் அவன் பேச்சு எடுபடவில்லை…

பின் ஐந்து வருடம் அங்கேயே தாங்கி படிப்பை மேற்கொள்ள… இந்த ஐந்து வருடத்தில் லட்சுமி அவனை இரண்டு முறையே வந்து பார்த்து செல்ல… விநாயகம் மட்டும் அடிக்கடி வந்து தன் மகனை பார்த்து செல்வார்… அதனால் ஜீவாவிற்கு அப்பா மேல் கோவம் குறைந்து அம்மா மேல் வெறுப்பு கூடியது…

இதை அனைத்தையும் உணர்த்த ஜீவாவின் மாமா… அவனின் மனதில் இன்னும் நஞ்சு கலக்க…தன் வீடு செல்ல ஏங்கிய காலம் போய்… வீட்டையும் வீட்டு ஆட்களையும் வெறிதான் ஜீவா…

அது தொடர்ந்து படிப்பை விடுதியிலும்… பின் வேளை செய்யும் போது வீட்டில் தங்காமலும் இருந்தான்…

கவிதாவும் அன்புதூரையும் செய்த முயற்சியால் மனம் மாற துவங்கிய ஜீவா… பின் சில மாதங்களுக்கு முன் அவன் வாழ்வில் நடந்த சோகமும் அவனை மேலும் மாற்ற… உண்மையான பாசத்திற்காக அவன் எங்க… அது அவன் தாய் மடியில் அவனுக்கு கிடைக்க…அன்று முதல் குடும்பத்துடன் ஒன்றிய உள்ளான்

விழா சிறப்பாக முடிந்து…அனைவரிடமும் விடை பெற்றது விநாயகம் குடும்பம்…

ஜீவா தான் காவல் வாகனத்தில் ஏற…
மற்ற நால்வரும் இன்னொரு வண்டியில் ஏறி வீடு செல்ல புறப்பட்டனர்
கிளம்பும் தருணத்தில் கமிஷனர் இடம் இருந்து அழைப்பு வர …எடுத்தவன்…உடனடியாக வருவதாக கூறி

அம்மா அப்பாவை வீடு செல்லுமாறும்…தான் கமிஷனர் அலுவலகம் சென்று வருவதற்கு கூறி உடனே புறப்பட்டான்…

அத்தியாயம் - 2

தன் குடும்பத்தை அனுப்பியவன்…தன் வாகனத்தில் புறப்பட்டான்…

தன் கையில் இருந்த விருதை கண்டவன் கடந்த இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு நடந்த சம்பவத்திற்கு பயணித்தான்…

2 மாதத்திற்கு முன்பு

மீனா இரண்டாம் வருடம் பயிலும் கல்லூரி மாணவி…இரவு எட்டு மணி போல் தன் தோழி வீட்டில் இருந்து தன் வீடு சென்று கொண்டு இருக்கும் போது…சில கயவர்களால் கடத்தப்பட்டால்…பின் கற்பழிக்க பட்டு தெருவில் வீச பட்டால்…அந்த கயவர்கள் செய்த குற்றம் அவளை கோவில் அருகில் வீசி சென்றது தான்…

அடுத்த நாள் காலை சுவாமி தரிசனம் செய்ய அவ்வழி வந்த லட்சுமியின் பார்வையில் மீனா பட்டால்…அவளை கண்ட லட்சுமி அதிர்தே போனால்…பின் செய்வதரியாது ஜீவாவிக்கு தகவல் கொடுத்தவர் தான் அம்மானுக்காக கொண்டு வந்த சேலையை அந்த பெண் மீது போர்த்தி…மீனாவை மருத்துவமனையில்அனுமதித்தார்…
ஜீவா மருத்துவமனை அடைந்தது மருத்துவரை சந்தித்த போது… அந்த பெண் இறந்த நிலையில் தான் கொண்டு வர பட்டதாக கூர பட்டது…

மீனாவின் வீட்டினருக்கு தகவல் கொடுக்க பட்டது… அவர்கள் complaint தர மறுத்த நிலையில் மீனா வின் உடல் அவர்களிடம் ஒப்படைக்க பட்டது…

பின் லட்சுமி உடன் ஜீவா வீடு திரும்பி தன் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பினான்…
இரண்டு நாள் ஆகியும் லட்சுமியால் இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப முடியவில்லை…

இதை உணர்ந்த ஜீவா…என்னமா ஒரு மாதிரியே இருக்கீங்க…ஒழுங்கா சாப்பிடுவதில்லை…தூங்குவதில்லை…என விசாரிக்க…

அந்த பொண்ணுக்கு நடந்த கொடுமைகு தண்டனை தான் என்ன…இது அவ்ளோதான…இதுக்கு தண்டனை வாங்கிதர முடியாத…

கம்பளைண்ட் தராம எப்படி மா action எடுக்க முடியும்…

கம்பளைண்ட் வேணும்ன நான் தரேன் ஜீவா… ஆனால் அந்த குற்றவாளிஐ
சும்மா விட கூடாது என்ற தன் தாயின் வரத்தையில் அதிர்ந்தாலும் பின் சுதாரித்தவனாய் விடுக மா இனி இந்த கேஸ்ஐ நான் பார்த்து கொள்கிறேன்

பின் இந்த கேஸ் தன்னிடம் வருமாறு பார்த்து கொண்டான் ஜீவா…விசாரணை தீவிர படுத்த பட்டு குற்றவாளியை கண்டு பிடித்தான்…ஆனால் அவனுக்கு தண்டனை வாங்கி தர முடியாத இடத்தில குற்றவாளி இருந்தான்…

அதையும் மீறி அந்த விசாரணைஐ பக்குவமாக கையாண்டு தன் அறிவு கூர்மையால் அந்த குற்றவாளியே குற்றத்தை ஒத்துக்கொள்ளும் படி செய்தான் ஜீவா…

பின் நீதிமன்றத்தில் இதற்கான தண்டனையும் கொடுக்க பட்டு அந்த குற்றவாளிகு இரண்டு வருடம் ஜெயில் என தீர்ப்பானது…

அவனின் இந்த செயலுக்கும் அவனின் புத்தி கூர்மைக்கும் கிடைத்த அங்கீகாரம் தான் இன்றைய விழாவில் கொடுக்க பட்ட விருது

சார் ஆபீஸ் வந்துடுச்சி சார் -ராஜன் (ஜீவாவின் டிரைவர் )

வண்டியை விட்டு இறங்கி கமிஷநரை காண சென்றான் ஜீவா

வாங்க ஜீவா…வாழ்த்துக்கள்…விழாவில் இருந்து பாதியிலேயே வர வெச்சிட்டேனோ

இல்லை சார்…வீட்டுக்கு போகும் போது தன் கூப்டீக… சொல்லுக சார்

அந்த கோவை ல நடந்த தொழில் அதிபர் கொலை முயற்சி வழக்கில் இனி நீங்க தா பொறுப்பேத்துக்கணும்…உடனே கோவை போக தயாராகுங்கள்…மீதி விவரம் கோவைல உங்களுக்கு கொடுக்க படும்

ஓகே சார்…என்னைக்கு கெளம்பனும் சார்?

இன்னைக்கே போனாலும் நல்லது தான் ஜீவா…முடிந்த வரை சீக்கிரம் போக…

நாளைக்கு கிளம்புறேன் சார்…

எதிர் பரா நிகழ்வுகளோடு காத்திருக்கும் விதி… இந்த வழக்கிலும் வெற்றி பெறுவனா ஜீவா?

1 Like

அத்தியாயம் 3

கமிஷ்னரின் உத்தரவின் பேரில்…கோவை செல்ல தயாரானான் ஜீவா…இதை கேட்ட பெற்றோருக்கு வருத்தம் என்றாலும் அதை காட்டி கொள்ளவில்லை…

கோவையை அடைந்த உடன் அங்கு இருக்கும் கமிஷ்னரின் அலுவலகம் சென்று விஷயத்தை கூறி பின் அந்த கொலை முயற்சிக்காண ஆவணத்தையும் பெற்று கொண்டான்

பின் அவனுக்கு ஒதுக்க பட்டு இருந்த காவலர் குடி இருப்பில் தான் உடமைகலை வைத்து விட்டு மருத்துவமனை செல்ல குளித்து தயார் ஆனான்

கோவையின் சிறந்த தொழில்அதிபர்களில் தேவேந்திரர் உம் ஒருவர்… ஐம்பது வயது நெருங்கும் அவருக்கு ஒரு மகன் மட்டுமே…மனைவியையும் தன் மகளையும் எதிரிகலின் சதியால் கார் விபத்தில் இழந்தார்…

குணத்தில் சிறந்தவர்…நற் காரியங்களுக்காக முன் நிற்பவர்…தொழிலிலும் குணத்திலும் அவரை வெல்வோரில்லை…
இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அவர் மீது கொலை முயற்சி நடந்தது…அதை விசாரிக்க தான் ஜீவா இங்கு வந்துள்ளான்…

மருத்துவமனையில் அனுமதிக்க பட்டு உள்ள தேவா அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சிகிச்சை பெற்று வருகிறார்…

மருத்துவமனை சென்ற ஜீவா வழி கேட்டு அவசர பிரிவை அடைந்தான்…அங்கு கதவு வழியாக தேவாவை பார்த்து கொண்டு நின்ற ஜீவாவை நர்ஸ் ஒருவர் விவரம் விசாரிக்க உள்ளே செல்ல வேண்டும் என ஜீவா கேட்டான்…

இல்ல சார்…யாரையும் உள்ள அனுமதிக்க கூடாதுனு டாக்டர் சொல்லி இருக்காங்க…அவுக கிட்ட கேட்டுட்டு வேணும்ன நீங்க பாக்கலாம்…
டாக்டர் ரூம் எங்க இருக்குனு சொல்லுக…நான் போய் பாத்துக்குறேன்…
இப்போ டாக்டர் சாப்பிட போய்இருக்காங்க சார்…வர நேரம் ஆகும்…நீங்க வெயிட் பண்றீகலா?

சரி என்று கூறியவன்…சிறிது நேரத்தில் பசிக்க…மணி பார்த்தான் ஒன்றை தாண்டி இருந்தது… சாப்பிட்டு வருவோம் என சாப்பிட சென்றான்…

பின் வந்தவன் டாக்டர் பெயரை கேட்காதது நினைவு வர அப்போது அந்த நர்ஸ்உம் வர…அவரிடம் பெயரை கேட்டான்…Dr.மதுவதினிDr.மது னு கேளுங்க சார்… கேபின் இதுதான் என் என்று அதன் முன் நிறுத்தினால்…சார் நீங்க உள்ள போங்க…எனக்கு வேலை இருக்கு என்று சென்றால்

மது இந்த பெயரை கேட்டவன்…சிலை ஆக…தொண்டை குழியில் எதோ ஒன்று சிக்கிக் கொண்டு வார்த்தை வராமல் ஊமையாய் அங்கு நின்றான்…

காலைகள் அதுவே நகர மதுவின் அறை கதவை திறந்தான்…

ஒரு குழந்தைக்கு ஊசி போட குழந்தையாகவே மாறி அந்த குழந்தையின் கவனத்தை மற்ற முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தாள் மது

வாசல் கதவை யாரோ திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தாள்…
அங்கு தான்னயே கண் இமைக்காது விழியில் கண்ணீர் உடன் பார்த்து கொண்டு நிற்கும் ஜீவாவை கண்டவள் உலகை மறந்து கல்லானாள்…

வாய்மொழியும் எந்தன் தாய்மொழியும் இன்று
வசப்படவில்லையடி
வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லாதொரு உருண்டையும்
உருளுதடி

அத்தியாயம் 4

ஜீவாவை வாசலில் கண்டவள் இந்த உலகம் மறந்து அசைய மறந்து அவனில் கரைய தொடங்கினாள்:heart_eyes::heart_eyes:…ஜீவாவிற்கும் அதே நிலை தான்…தான் செய்வதரியாது நின்றான்

மது ஓடி சென்று அவனை இறுக அணைத்து கொண்டு அவன் மார்பில் முகம் புதைத்து தஞ்சமடைந்தால்…தன்னையும் தாண்டி அவள் அழ தொடங்கினாள்:sparkling_heart::heart_eyes:

எங்கோ இருக்கும் கடிகாரம் சத்தம் எழுப்ப நினைவிற்கு வந்தவள்…தான் இருக்கும் இடத்தை கண்டவள் அது அனைத்தும் பிரமை என புரிந்து கொண்டாள்:grin::cold_sweat::fearful:

தன்னை சீர்படுத்திகொள்ள மது அதிக நேரம் எடுத்துக்கவில்லை…ஆனால் ஜீவாவால் எளிதில் இயல்புக்கு வர முடியவில்லை… இன்னும் உறைந்தே தான் இருந்தான்…

தன்னை நிலை படுத்திகொண்டவள் தன்னை கிள்ளி சோதிக்க தான் எண்ணினாள்…அவள் கைகள் தான் அசைய மருத்தது…:sob::sob::sob:

இவனுக்கு இதே வேலையா போச்சு…ராத்திரில தான் கனவுல வந்து தூக்கத்தை கேடுகுரான்னு பாத்தா இப்போ பகல்லையும் தெரியுறானே …இந்த கண்ணு வேற கொழாவை தொறந்து விட்டது போல அப்போ அப்போ கண்ணீர் வர ஆரம்பித்துவிடுகிறது…:sob::sob::sob::sob::cry:

**நீ இல்லை என்று இருந்தேன் **
காதல் பொய் என்று உரைத்தேன்
**பின் **
**என் உள் நீ வந்தாய் **
கண்கள் அறியா கண்ணீராய்

ஆண்ட்டி நீங்க அழாதீக…எனக்கு ஊசி போட்டாச்சு… எனக்கு வலிக்கவேஇல்லை… அதுக்கு நீங்க அழுகாதீக…அந்த குழந்தையைப் பார்த்து புன்னகைத்தவள்…அந்த குழந்தைக்கு தேவையான மருத்துகளை எழுதுவதில் ஜீவாவை கவனிக்க தவறினாள்…சிறிது நேரம் கழித்து வாசலை கண்டவள் ஜீவா அங்கு இல்லாததும் தான் கண்டது கனவு தான் என்று உறுதி படுத்தி கொண்டாள்…:confused::confused::heart:

பின் நீண்ட போராட்டதிற்கு பிறகு தன்னை சீர்படுத்திகொண்டாள்…

நான் எப்போ வெளிய வந்தேன்னு எனக்கே தெரில… ஆனா என் நிலையை நான் உணர்த்த அப்போ வெளிய நின்னுகிட்டு கண்ணீரை தொடச்சிகிட்டு இருந்தேன்…

இப்போ நான் பாத்தாது கனவா நிஜமா… அவளை தான் பாத்தேனா… அவ எப்படி இங்க…வேற யாராவதா இருக்குமோ…கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு இருக்கும் போது அதே நர்ஸ்
வந்தாக

என்ன சார் டாக்டரை பாக்கலயா… .உள்ளதானே இருக்காங்க…வாங்கனு உள்ள கூட்டிட்டு போனாக…நான் பார்த்தது அவளா இருக்க கூடாதுனு நெனச்சிக்கிட்டே போனேன்

அவளே தான்…:heart::cupid::sparkling_heart::heart_eyes::smile:

அதே முட்ட கண்ணு…அதே அழகு படுத்துற மாதிரி கண்மை போட்டு இருந்தா…நெத்தில அழகா சின்னதா பொட்டு… தலை முடியை நேர்த்தியா வாரிப் பின்னல் போட்டு இருந்தா…நீல நிறத்தில் புடவை…கழுத்துல sthethoscope…கண்ணுல அதே கருணை… உதட்டுல அதே புன்னகை… உடல் மட்டும் கொஞ்சம் மெலிஞ்சி இருந்துது…அவளை கண்களால் ஆராய்த்து ஊர்ஜித படுத்தி கொண்டான்…

அவளே தான்… என்னோட மது… :sparkling_heart::two_hearts::heart_eyes:

அத்தியாயம் 5

அவளை தான் மது என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவன்…வனத்தில் மிதப்பது போல் உணர்ந்தான் :heart_eyes::rose:

அந்த நொடியே அவளை அள்ளி அமைக்க விரும்பிய மனதையும் பரபரத்த கைகளையும் தான் இருக்கும் இடம் கருதி தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டான் :sparkling_heart:

என்ன மனம் இது… குரங்கை விட வேகமாக தாவுகிறதே… நேற்று வரை இவளை நினைத்தால் வரும் கோவம் இன்று எங்கு போனது…மறுபடியும் அவளுள் கரைய ஆசை படுகிறதே…என்று தன்னை தானே நொந்து கொண்டான் ஜீவா :two_hearts::heart_eyes::joy:

நர்ஸ் உடன் வரும் ஜீவாவை கண்ட மது… இது கனவல்ல உண்மையில் தன் முன் நிற்பது அவன் தான் என்பதை புரிந்து கொண்டால்…

இயல்பாக இருக்க தான் முயற்சிதாள்…மனம் தான் முரண்டு பிடித்தது…:roll_eyes::roll_eyes:

நாங்க வந்ததை பாத்தா…எதுவுமே தெரியாதது போல மூஞ்சை வெச்சிக்கிட்டு இருந்தா… அதுவே கோவம் எனக்கு…:fearful::fearful:

நர்ஸை பார்த்து என்ன விஷயம்னு கேட்டு தெரிஞ்சிகிட்டா…பக்கத்துல நான் இருக்கறத கண்டுக்கவே இல்லை…நர்சும் விவரத்தை சொல்லிட்டு போய்ட்டாங்க…

என்ன பாத்து உக்காருங்க சார்னு சொன்ன… இதுக்காகவே காத்துட்டு இருந்தத மாதிரி என்னோட மூளையும் அவ பேச்சை கேட்டுச்சு…:business_suit_levitating::heartbeat:

சொல்லுக சார்…தேவா சாரை பத்தி என்ன தெரியணும்னு கேட்டுகிட்டே ஒரு பைலை எடுத்து என் கிட்ட குடுத்து இதுல எல்லாம் டீடெயில்ஸ்சும் இருக்கு… ஏதாச்சும் டௌட்ட் என்றால் கேளுங்கனு ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி பேசுனா…

அவ பேசுனா அழகையே பாத்துட்டு இருந்த எனக்கு அவ சொன்னது எதுவுமே காதுல விழலை…:revolving_hearts::relieved::heart_eyes:

சார் உங்கள தான்…பைலை வாங்கிக்கோங்கனு நான் சொல்ற கூட கேக்காம மந்திரிச்சி விட்டத போல இருந்தான்…இது செரி வராதுனு டேபிளை ஒரு தட்டு தட்டுனேன்…எதோ தூக்கத்துல இருந்து எழுந்தவன் மாதிரி முழிச்சான்…எனக்கும் அதே நிலைமை தானே… அதனால என்னால புரிஞ்சிக்க முடிஞ்சுது…:heart_eyes:

என்ன சொன்னீங்க?சார்னு தானே கூப்டீக…அப்போ நான் யாருனு உங்களுக்கு தெரியாது அப்டி தானே? :rage::dizzy_face:

ஹையோ…இவன் என்ன இப்டி மடக்குறான்…இன்னைக்கு என்ன என்ன நடக்க போகுதோ…மனசுல பயம் வந்தாலும் காமிச்சிகம சாமிலிச்சேன்…:imp::heart_eyes_cat:

நீங்க வந்த வேலைய பாருங்க சார் :imp::face_with_head_bandage::face_with_head_bandage:

இப்டி அவ சொல்லுவானு நான் எதிர் பாக்கல…கோவம் என்னமோ தலைக்கு மேல தான் போச்சு… அவ கிட்ட கட்ட தான் முடில… :rage::imp::imp:

நீ சொல்லுடி…இங்க என்ன பண்ற…உன்ன எங்க எங்கலாம் தேடுனேன்னு தெரியுமா…போறவ சொல்லிட்டு போக மாட்டியா…கடைசில இங்க வந்து ஒளிஞ்சிகிட்டு இருக்க…:rage::rage::imp::imp::smiling_imp:

இது எல்லாத்தையும் எங்கயோ பாத்துகிட்டு தான் பேசுனேன்…அவ கண்ண பாத்தா தான் பேச்சு வராதே எனக்கு…:heart_eyes_cat::heart_eyes::kissing_heart:

இவன் இருக்க கோவத்தை பார்த்த எழுந்து வந்து அடிக்குற மாதிரி இருந்தான்…ஆனால் அவன் அப்டி பண்ண மாட்டான்னு எனக்கு தெரியும்…என்ன காயப்படுத்துற தைரியம் அவனுக்கு இல்லன்றதால கொஞ்சம் தைரியமாவே இருந்தேன்… :rage::nerd_face::nerd_face:

அந்த நேரம் கதவு திறந்து கிட்டு யாரோ உள்ள வந்தாக…ரெண்டு பேருமே திடுக்கிட்டோம்…:grinning::grinning::grinning::slight_smile:

Dr.அனிதா தான் வந்தது…என்னோட கூட வேலை செய்யுறவக…

உள்ள வந்தவ நீங்க தான் Mr.ஜீவான்றவரானு கேட்ட… இவளுக்கு எப்படி இவன் பேரு தெரியும்னு யோசிச்சேன்…என்னோட மூளைக்கு வேலை குடுக்காம…அவளே சொன்ன…:thinking::thinking::innocent:

தன்னோட கணவர் ஆனந்த்…கிரைம் பிரென்ச்ல இருக்கவறு…அவர் தான் உங்களுக்கு உதவ சொல்லி என்ன அனுப்புனாருனு சொல்லி என்ன பாத்தா…:grinning::heart_eyes:

அப்பாடா…தப்பிச்சோம்னு யோசிச்சா போல…அவ கண்ணுலயே அது தெரிஞ்சது…:heart_eyes::heart_eyes::heart_eyes::smiley::smiley:

கூட அனிதா இருந்ததால என்னால வேற எத பத்தியும் பேச முடியல…கேஸ்கு சமந்தபட்ட விவரத்தை மட்டும் கேட்டுக்கிட்டேன்…அவ பதில் சொல்லவே இல்லை…அனிதா தான் நான் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னாங்க…அவளை பேச வெக்கணும்னு நானும் ஏதேதோ பேசுனேன்…அவ கடைசி வரைக்கும் வாயவே தொறக்கல…:grinning::grinning::heart_eyes::mask::mask::cry:

நான் கேட்ட கேள்விக்கு தான் பதில் சொல்லலனு பாத்தா…இப்போவும் வாயவே தொகைகலை …அவ குரல்லை ஆச்சும் கேட்கலாம்னு நெனச்ச என்னோட ஆசையில மண்ணு விழுந்தது தான் நடந்தது…:cry::cry::weary::fearful:

இதுல மனச தேதிக்குற விஷயம் என்னனா தேவா குணம் ஆக ஒரு மாதம் ஆச்சும் ஆகும்னு அனிதா சொன்னாங்க…இந்த ஒரு மாசத்துல கண்டிப்பா மாட்டுவடினு நெனச்சுக்கிட்டு என்ன நானே சமாதானம் செஞ்சிகிட்டேன் :heart_eyes_cat::heart_eyes_cat::smile_cat::smile_cat::smiley_cat:

இந்த ஒரு மாசம் தினமும் வந்து பாக்குறேன்னு வேற சொல்றானே…
தினமும் அவன பாக்க போற சந்தோசம் இருந்தாலும்…அவனை பத்தி நெனச்ச தான் பயமா இருக்கு…இவன் நம்மள பேச வெக்காம விட மாட்டான்னு நினைக்கும் போது தான் பயமாவே இருந்துது :scream_cat::scream_cat::smirk_cat::flushed:

அவன தினமும் பாக்க போற சந்தோசம் ஒரு புறம்…இனி அவன என் கூடவே இருப்பான்ற ஆனந்தம் ஒரு புறம்…இது எல்லாம் சேர்ந்து என்னோட முகத்துல தெரிய அரமிச்சிடுச்சி…:heart_eyes_cat::heart_eyes_cat::heart_eyes_cat::grimacing::stuck_out_tongue_closed_eyes::heart_eyes::kissing_heart:

இது எதையுமே அவன் கிட்ட கட்ட கூடாதுன்ற முடிவாயு எடுத்தேன்…விலகியே இருக்கனும்னு திடமான முடிவுக்கு வந்தேன்…

காதல் பேசும் நெஞ்சம் ரெண்டு
மௌனத்தை மொழியாகிய இதயங்கள்
இனி மௌனத்தை உடைக்குமா? :heart_eyes::couple_with_heart_woman_man::sparkling_heart::two_hearts:

காலமே பதில் தர காத்திருப்போம்…!!!

1 Like

அத்தியாயம் 6

அடுத்த நாள் காலை இருவருக்குமே உற்சாகமாக தான் விடிந்தது…ஒருவரை ஒருவர் காணபோவதையே சந்தோசமாக கருதினர்…:heart_eyes::heart_eyes::sparkling_heart:

காலையில் எழுந்த மது குளித்து நீல நிறத்தில் வெள்ளை பூக்கள் போட்ட புடவையை எடுத்து அணிந்து கொண்டால்:blue_heart::blue_heart:…அவனுக்கு பிடித்த வகையில் மிகவும் நேர்த்தியாக தயாரானாள்… மருத்துவமனை செல்ல தன் வேலைகளை செய்தால்…:heart_eyes::heart_eyes::hugs:

அங்கு ஜீவாவும் அதே உற்சாகத்துடன் தயார் ஆனான்…காக்கி உடைய தவிர்த்து வெள்ளை சட்டை நீல கலர் ஜீன்ஸ் உடன் தயார் ஆனான்…கை பேசி ஒலிக்க அதை எடுத்தவன்…மறுமுனையில் லட்சுமி தான் அழைத்தார்…

குட் மார்னிங் மா…எப்படி இருக்கீங்க உற்சாகமாக ஒலித்தது ஜீவாவின் குரல்… :smiley::grinning::blush:

என்னபா இவ்ளோ உற்சாகம்…எதாவது விசேஷமா

ஏன்மா அப்டி கேக்குறீங்க?

பொதுவா சின்ன சிரிப்புக்கே நாளு தடவ யோசிப்பியே…இப்போ இவ்ளோ சந்தோசம் உன் பேச்சுல தெரியுதேனு கேட்டேன்பா… வேலைக்கு கெளம்பிட்டிய?

கெளம்பிகிட்டே இருக்கேன்மா…

வீடு எல்லாம் வசதியா இருக்க கண்ணா?சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ற?ஹோட்டல்
எதாவது இருக்க பக்கத்துல?

எல்லாம் நல்ல இருக்குமா…நேத்து இரவுக்கு பக்கத்து வீட்டுல இருக்கவாக சாப்பாடு குடுத்தாங்க…இப்போ ஹோட்டல் போகணும்மா சாப்பிட…

சரி பா ஜீவா…நீ வேலைக்கு போய்ட்டு சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்துட்டு கூப்டுபா…ஒரு விஷயம் பேசணும்…:innocent::innocent::innocent::sweat_smile:

இப்போவே சொல்லுக மா…

காலைலயே உன்ன கோவ படுத்த வேணாம்னு தான் பா சொல்றேன்…:innocent::hugs::sweat_smile:

இல்லை மா…கோவ பட மாட்டேன்…சொல்லுக…

நேத்து கோவில்கு போயிருந்தேன்பா…அங்க நம்ம மல்லிகா அத்தைய பாத்தேன்…

என்ன லட்சுமி ரெண்டாவது பையனுக்கே கல்யாண வயசு வந்துடுச்சி…இன்னும் பெரியவனுக்கு பொண்ணு பாக்கலயா…:smirk::roll_eyes::expressionless:

எங்க மல்லிகா அவன் எப்போ கேட்டாலும் இப்போ வேணாம்னு தான் சொல்றான்…அதுக்கு மேல பேசுனா கோவபடுறான்…அதனால தான் எதுவும் செய்ய முடியல…:disappointed_relieved::sweat::sweat:

இப்டியே விட்டுட்டா எப்படி லட்சுமி…நீங்க தானே எடுத்து சொல்லணும்…உங்க அண்ணன் மகள் மலர் இருக்காளே…அவளை கட்டிவெக்கலாம் இல்லையா…:nerd_face::nerd_face::nerd_face:

அடநீங்க வேறகா…எனக்கும் மலர என் வீட்டு மருமகள் ஆக்கனும்னு தான் ஆசை… ஆனால் ஏன் புள்ளயே அவளை கட்டிக்க சமாதிசாலும் மலர் ஒதுக்க மாட்டா…அவளை சம்மதிக்கவெக்குறது கஷ்டம்… :sleepy::sleepy::unamused::face_with_head_bandage:

சரி லட்சுமி …நேரம் ஆச்சு நான் கிளம்புறேன்…ஏதாச்சும் நல்ல விஷயம்னா சொல்லி அனுப்பு…

கண்டிப்பா மல்லிகா…

நடந்ததை கூறி முடித்தார் லட்சுமி…

ஜீவா சிறிது நேரம் எதுவும் பேசவில்லை…இப்போதைக்கு எனக்கு கல்யாணம் வேணாம்…அப்டி ஒரு எண்ணம் இருந்தால் கண்டிப்பாக சொல்லுறேன்…:mask::mask::mask:

நீ யாரையாவது விரும்புபுரியா ஜீவா?அதனால தான் கல்யாணம் பணிக்க தவிற்குரிய…எனக்கும் அப்பாக்கும் இந்த சந்தேகம் இருக்கு…

இந்த கேள்வியை எதிர் பார்க்காதவன் திகைத்தவன்…பின் நிதானித்து…

அப்டி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லைமா…வாய் கூறிநாளும் மனம் முழுதும் மதுவே நிறைந்திருந்தால்…
:heart_eyes::heart_eyes::kissing_heart:

இந்த பதிலை ஜீவாவிடம் இருந்து எதிர்பார்த்தே அவனை அழைத்தார் லட்சுமி…அதனால் அவருக்கு பெரிதாக ஏமாற்றம் இல்லை…தன் மகன் சந்தோசமாய் பேசியதே எல்லாம் மாறிவிடும் என்ற தெம்பை தந்தது லக்ஷ்மிக்கு… :innocent::innocent::innocent::hugs:

காலை உணவை முடித்தடவன்…நேரத்திற்கு முன்பே மருத்துவமனை அடைந்தான் ஜீவா…
ஆகாஷ்யை சந்தித்து விவரம் கண்டறிந்தவன் விழி மட்டும் மதுவையே தேடியது

AAKASH-தேவாவின் மகன்

மணி எட்டை நெருங்க இன்னும் மது மருத்துவமனை வரவில்லை…

அவளுக்காக காத்து இருந்து இப்பொது மணி ஒன்பது…இன்னும் அவள் வராததை நினைத்து கவலை கொள்ள ஆரமித்தான் ஜீவா…:thinking::thinking::disappointed_relieved:

சிறிது நேரத்தில் தேவாவை காண அனிதா வந்தார்…தேவாவை பரிசோதித்தவர் வெளியில் வர அவரை கேள்வியுடன் கண்டான் ஜீவா…

என்ன mr.ஜீவா காலைலியே இங்க…:innocent::innocent:

கேஸ் விஷயமா ஆகாஷை பகத் வந்தேன்…

தேவாவை கண்காணிக்கும் டாக்டர் எங்க காணோம்?

அவுக இன்னைக்கு லீவு சார்…காலைல தான் தகவல் சொன்னாங்க…என்ன ஆச்சு சார் விவரம் எதாவது வேணுமா? :thinking::thinking:

இல்லை… எல்லா விவரமும் நேத்தே குடுத்துட்டாக…

இதை கேட்டவன் மனமும் முகமும் சற்றே வாடிப்போனது:smirk::smirk::disappointed_relieved:…இதை அனிதாவும் கன்வணிக்க தவறவில்லை…

காலையில் இருந்த உற்சாகம் அனைத்தும் காணாமல் போக…மறுபடியும் எதையோ தொலைத்தவன் போல் ஆனான் ஜீவா…

அவன் கைபேசி அலர…அதை எடுத்தவன்…ஆனந்த் தான் அழைத்து இருந்தான்(அனிதாவின் கணவர் )

ஹலோ mr.ஜீவா…இன்னைக்கு ஸ்டேஷன் வரலியா… உங்களுக்காக தான் காத்துட்டு இருக்கேன்…தேவா வழக்கு பற்றி பேச வேண்டும்…

இப்பொது தான் வந்த வேலை நினைவிற்கு வர…உடனே கிளம்பினான்…

ஸ்டேஷன் சென்றவன் வாங்க mr.ஜீவா

நீங்க என்னை ஜீவான்றே கூப்டிலாம்…

ஓகே ஜீவா…கேஸை பத்தின முழு விவரம் இதுல இருக்கு…

வேற எதாவது முன்னேற்றம் இருக்க ஆனந்த்

இதை அவர் தொழில் வழி விரோதிகள் தான் யாரோ செய்திருக்க வேண்டும்…அவரோட தொழில் எதிரிகள் பத்தின முழு விவரம் இதுல இருக்கு…ஒவொருதரயா விசாரித்தால் உண்மை தெரிய வரும்

எனக்கு அவரோட மகன் மேல சந்தேகம் இருக்கு…அவரை கண்காணிக்க ஆள் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்…

அன்று முழுவதும் கேஸை பற்றி விசாரிப்பதிலே நேரம் சென்றது ஜீவாவிற்கு…வேலைகளை முடித்தவன் தன் வீடு சென்றான்…

வீடு திரும்பியவன் ஓய்வு எடுக்க முயல மதுவின் நினைவுகள் அவனை உறங்க விடவில்லை…

தன்னை அவள் யாரோ போல் நடத்தியது…அவளின் பூமுகம்…அவள் தன்னிடம் காத்த மௌனம்…என இவை அனைத்தும் அவனை வாட்டிவதைத்தது…

இத்தனை நாள் அவளின் நினைவே கோவத்தை தர இன்று அவளை கண் முன் கண்டவன்தன்னையும் மறந்து அவளுள் கரைய தொடங்கினான்

அவள் மேல் காதல் இருந்தாலும்…தன் கேள்விகளுக்கு பதில் கண்டாக வேண்டும் என தீர்மாநித்தானம்…

அத்தியாயம் 7

வீட்டின் அழைப்பு மணி அடிக்க…அனிதா தான் கதவை திறந்தாள் …அவனின் வரவை எதிர்பார்த்தவனாய் ஜீவாவை வரவேர்தாள் …

ஆனந்த் இல்லையா மா…உள்ள தான் அண்ணா இருக்காரு…நீங்க உக்காருங்க…

வாங்க ஜீவா…ஆனந்த் வரவேற்றான்…

மூவருக்கும் தேநீருடன் வந்தாள் அனிதா…

இரவு வரவேண்டியவன் சீக்கிரம் வந்து இடைஞ்சல்தரேநோ…

அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை ஜீவா… நீங்க எப்போ வேணும் நாலும் வரலாம்

உண்மையில் ஜீவா வந்தது மதுவை பற்றி தகவல் தகவல் தெரிந்து கொள்ளதான்

சிறிது நேரம் பேசி கொண்டு இருந்த மூவரின் மத்தியில் ஒரு நட்புறவு வளர துவங்கியது…

பேசிக்கொண்டு இருந்ததில் மணி 7 தான்டியது…

கதவின் அழைப்பு மணி ஓசையில் தான் நேரத்தை உணர்ந்தார்கள்…

அனிதா கதவை திறக்க மது தான் வந்திருந்தால்…

அவளை எதிர் பார்த்தது இரண்டு ஜோடி விழிகள்…அதிரிச்சியும் சந்தோஷத்திலும் இருந்தது இரு விழிகள்…

சாதாரண salwar தான் அணிந்திருந்தால்…தலை முடியை தூக்கி கொண்டை இடபட்டு இருந்தது…அவளுடைய துபபட்டா அவள் கைகளை முழுதாய் மூடி இருந்தது…

முதலில் ஜீவாவை எதிர்பார்க்கத்தவள்…பின் திகைப்பில் வாசலிலேயே நின்று விட்டால்…

அவளின் அதிர்ச்சி புரிந்த அனிதா…

இரவு உணவிற்கு வர சொல்லி இருந்தோம்…எல்லாரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்… நான் எல்லாத்தையும் எடுத்து வைக்கிறேன்…அனைவரும் அமருங்கள் என்று சமையலறை சென்றாள்

அனிதா உடன் சமையல் அறை புகுந்தவள் மறந்தும் ஜீவாவின் பக்கம் திரும்ப வில்லை…

அனைவரும் சாப்பிட அமர்ந்தோம்…நான் ஆனந்த் அண்ணா பக்கத்துல தான் உட்கார்ந்தேன்…எனக்கு எதிர்ல ஜீவா உக்காந்தான்…நான் என்னோட தலையை தட்டை விட்டு தூக்கவே இல்லை…மறந்தும் கூட அவனை பாத்துட கூடாதுனு சாப்பிடுவதிலேயே கவனமா இருந்தேன்…

அனிதா சாப்பாடு பரிமாறுனாக…

உருளைக்கிழங்கா…!!!ரெண்டு பேருமே ஒரே நேரத்துல அதிர்ச்சியா கேட்டோம்…

உங்க ரெண்டு பேருக்கும் பிடிக்காத?மதுவுக்கு பிடிக்காதுனு கேரட் பொரியல் பண்ணேன்…உங்களுக்கும் பிடிக்காதுனு எனக்கு தெரியாது…

ரெண்டு பேரும் அமைதியா இருந்தோம்…

சரி…கேரட் பொரியலை ரெண்டு பேருக்கும் வைக்குறேன்…

வேண்டாம்…அவர்களுக்கே குடுத்துடுக…இப்போவும் ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல சொன்னோம்… அனிதாவும் ஆனந்த்தும் ஆச்சர்யமா பத்தாக…

நான் முதலில் சுதாரித்து…எனக்கு வேணாம் அனிதா…கேரட் கண்ணுக்கு நல்லது…அவுகளுக்கே குடுங்க…சிலருக்கு எதிர்ல இருக்கவககூட கண்ணுக்கு தெரியரது இல்லைனு சொல்லிட்டு அவளை பார்த்தேன்…அவளுக்கு புரிஞ்சது அவளோட செய்கையில் புரிஞ்சது…

மீதீ இருவரும் குழப்பத்துடன் பார்த்தனர்…

எல்லோரும் சாப்பிட்டோம்… நானும் அனிதாவும் பேசிக்கொண்டே சாப்பிட…ஆண்கள் இருவரும் கேஸை விவாதித்து உண்டனர்…

உணவு முடிந்ததும் ஆனந்த்…மதுவை எப்படி மா இருக்கு இப்போ?வலி பரவால்லாய?

வலி இப்போ இல்லை…ஆனால் எரிச்சல் தான் அதிகமா இருக்குனா…

அப்போ தான் கவனித்தேன்…கையில் பெரிய கட்டு…துப்பட்டாவால் மூடி இருந்தால்…

என்ன ஆச்சு…கைல எப்படி அடி பட்டதுனு கேட்டேன்…ஆனந்த் சிரிச்சிகிட்டே

காலைல மருத்துவமனை கிளம்புற வேகத்தில் வேலை செய்ததில் சூடான தண்ணீர் கையில் கொட்டிடுச்சி…அதான் இந்த கட்டு…சிரித்து கொண்டே சொன்னான் ஆனந்த்…

இவளுக்கு சூடா எதையாவது கையில் கொட்டிகொள்வதே வேலை…இம்முறை அனிதாவும் ஜீவாவும் ஒரே நேரத்தில் சொல்ல…அனிதா ஜீவாவை கேள்வியுடன் பார்த்தால்

நான் அவளை பார்த்தேன்…கணல் பார்வை வீசினால்…உளறி கொட்டிவிட்டோம் என்று நன்றாக பிரிந்தது…

அவுங்கலோட இன்னொரு கையிலும் வெந்த காயம் இருக்கு… அதை வைத்து சொன்னேன்னு சமாளிச்சோம்…

சந்தேகம் தோன்றினாலும் அமைதியாணர் அனிதா…

எத்தனை நாளைக்கு விடுப்பு எடுத்து இருக்க மது?

நான்கு நாள்னா…

சாப்பிட்ட பிறகு சிறிது நேரம் கூட அங்கு நிற்க இயலவில்லை…கிளம்ப முடிவெடுத்தேன்…

இரவு நேரத்தில் தனியா போக வேண்டாம்னு அவனை துணைக்கு போக முடியுமானு ஆனந்த் கேட்டாரு…

வேண்டாம்னு நான் சொல்லி சமாளிப்பதற்குள்…துணைக்கு செல்ல சம்மதம்னு சொல்லிட்டான்…

இதில் அதிர்ந்தாலும்…மறுக்க முயன்ற மது தோற்று தான் போனால்…

இதை ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம் ஆக பார்த்தேன்… என் கேள்விகளுக்கு விடை கண்டுபிடிக்க சரியான நேரமாகபட்டது…

அதனால தான் கூட போக உடனே ஒத்துக்கிட்டேன்…

வேற வழி இல்லாம ஒதுக்கிட்டேன்…டேபிள் மேல இருந்த லொலிபாபை எடுத்துக்கிட்டு வெளியே வந்தேன்…

மறந்தும் கூட பேசிவிட கூடாதுனு லொலிபாபை வாயில் வைத்து கொண்டு வந்தேன்

**நீ பேசும் வார்த்தை கூட கவிதை ஆனது நம் காதலில் **

**இன்று உன் மௌனமும் என்னை வதைக்கிறது **
நீ தந்த வலியில்

அத்தியாயம் 8

அனிதா வீட்டில் இருந்து அவ வீட்டுக்கு போறது ரொம்ப தூரம் இல்லை என்றாலும் இரவு நேரம் என்பதாலும் என்னை துணைக்கு அனுப்பினார்கள்…:heart_eyes::heart_eyes:

இது எனக்கு அதிஷ்டம் என்றாலும் அவளுக்கு துரதிஷ்டமாக தான் அமைய இருக்கிறது…:heart_eyes::smirk::roll_eyes:

வாய திறக்ககூடாது என்று அமைதியாக லொளீபாபை தின்று கொண்டு அமைதியாக நடந்து வந்தால்…:mask::mask::face_with_head_bandage:

இரவு நேரம்:milky_way::night_with_stars:…எங்களோடவே பயணிக்குர நிலா:first_quarter_moon_with_face::last_quarter_moon_with_face:…உடலை குளிர வைக்கும் இரவு காற்று…மனதை தடுமாற வைக்கும் என் மது…இந்த சூழல்ல என்னை கட்டுப்படுத்துறது கஷ்டமா இருந்தாலும்…என் கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியணும் என்பது தான் என் முதல் குறிக்கோள் ஆக இருந்தது…

எப்படி அராமிப்பது என புரியவில்லை…அவளின் கவனத்தை திருப்ப அவளை ஒட்டி நடந்தேன்…விலகி சென்றாளே தவிர என்னை கண்டுகொள்ளவில்லை…

மிட்டாய் தீர்ந்த அப்புறமும் குச்சியை மட்டும் எவ்வளவு நேரம் வாயில் வெச்சிக்கிட்டு இருப்ப…
:flushed::face_with_head_bandage:

இத எப்படி இவன் கண்டுபிடிச்சன் என்று யோசிப்பதற்குள் அவனே என் கையை பிடித்து குச்சியை இழுத்து அவன் சொன்னது உண்மை என நிரூபித்தான்…உடனே கையை உதறி விட்டு குச்சியை கீழே போட்டேன்…

இப்போ எப்படி சமாளிக்க போறோம்னு யோசிச்சேன்… அதுக்குள்ள அவன் கேள்வி தாக்குதலுக்கு தயாரானான்…

வாழ்க்கை எப்பிடிப்போகுது மிஸ் மது… மிஸ் ஆ இல்லை மிஸஸ் ஆ…இந்த கேள்விக்கு பதில் தெரிந்தாலும் அதை அவள் வாயால் கேட்க ஒரு ஆசை…
:sparkling_heart:

ஒரு கோவமா பார்வை பாத்துட்டு மறுபடியும் பூமியை பாத்து நடக்க அரமிச்சிட்டா…:rage::rage:

பதில் இன்னும் நீங்க சொல்லலியேனு மறுபடியும் கேட்டேன்

மிஸஸ் தான்… ஒரு குழந்தையும் இருக்கு

என் முகத்தில் இருந்த அனைத்து சந்தோஷத்தையும் ஒரே நொடியில் அகற்றிவிட்டால்…

விளையாடாத வாதினி…உனக்கு கல்யாணம் அகலனு எனக்கு தெரியும்…பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை…

யார் சொன்னது நான் சொன்னது பொய் என்று…இது தான் உண்மை…

இதற்கு மேல இவன் கிட்ட பேச்சு குடுத்தா நான் சொன்னது பொய் என்று கண்டுபிடித்து உண்மையையும் என் வாயில் இருந்தே வரவெச்சிடுவான்…

அவசரமாக அருகில் இருந்த கடையில் கடலை மிட்டாய் வாங்கி அதை கொறிக்கும் சாக்கில் தப்பிக்க திட்டமிட்டேன்…

என் எதிர்ப்பையும் மீறீ மிட்டாய்க்கு பணத்தையும் அவனே செலுத்தினான்…

பிடிவாதம் மட்டும் இன்னும் மாறவே இல்லை…

எனக்கு வேண்டாம்… நீங்க வாங்கிக்கொடுத்தது எனக்கு வேண்டாம்… நீங்களே எடுத்துக்கோங்க…

மார்புக்கு நடுவே கையை கட்டிக்கொண்டு நான் கொடுத்த அத்தனையும் உன்னால திருப்பி கொடுக்க முடியுமா வாதினினு கேட்டான்

இத்தனை நாட்களாக சேர்த்து வைத்த அதனை துக்கமும் கண்ணில் கண்ணீராய் வழிய காத்திருந்தது…அவன் பார்க்கும் முன்பு வேறுபக்கம் திரும்பி என்னை நிலை படுத்தி கொண்டு… மிட்டாயை கொறிக்க ஆரம்பித்தேன்…

பொறுமையா மிட்டாயை தின்று கொண்டே பூமியை பார்த்து நடந்து வந்தேன்…அவன் எதுவுமே பேச வில்லை…இது புயலுக்கு முன்பு வரும் அமைதி என்று நன்கு புரிந்தது…அவன் இப்டியே விடவும் போவதில்லை என்பதும் தெளிவானது…

அதாவது உனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சினு சொல்லுற…மறுபடியும் விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடர்தான்…

ஆம் என்பது போல தலை அசைத்தேன்…

வீட்டுக்காரர் எங்கே வேலை செய்கிறார் மிஸஸ் மது? உன் கூட பார்க்கறதே இல்லை…

அவர் என்னுடன் இப்பொது இல்லை…

பிரிந்து விட்டர்களா?

சந்தோஷமும் ஆனந்தமும் ஒருசேர வெளிப்பட்டது அவனின் அந்த கேள்வியில்…

அவனை முறைக்க எண்ணிதான் பார்த்தேன்… அவனின் முகம் பார்த பின்பும் கோவம் கொள்ள முடியவில்லை…

வேற ஊர்ல வேலை பாக்குறாரு…

ஓ…இவ்வளவு நாள் சென்னையில் வேலை பார்த்துவிட்டு இப்பொது கோவையில் தானே வேலை பார்க்கிறார்…நான் சொல்வது சரி தானே மது…

கள்ள தனமும் விளையாட்டு தனமும் அவன் பேச்சில் அளவிற்கு அதிகமாகவே இருந்தது…

அந்த அழகை கண்ட நொடி அதை ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை… அவன் அருகாமை தந்த அந்த உணர்வால் அவனுள் கரைய தொடங்கினேன்…இனி இது போன்ற தருணம் கிடைக்காது என்று அறிந்ததால் மனமும் கட்டுக்குல் வர மறுத்தது…

நொடியில் சுதாரித்தவள்…அது எதுக்கு சார் உங்களுக்கு…என்னோட குடும்பம் விவரத்தை நான் யாரிடமும் சொல்வது இல்லை…

இருந்தால் தானே சொல்வதற்கு மனதில் சொல்லிக்கொண்டேன்…வெளியே சொன்ன நிமிடமே பத்ரகாளி அவள் ரூபதிற்கு வந்து சம்ஹாரம் செஞ்சிடுவாளே…

ஒரு வழியாக வீடும் வந்துடுச்சி… இனி தப்பிச்சோம்னு நெனச்சேன்…

சாவியை எடுத்து கதவை திறந்தேன்… நான் உள்ளே நுழைய அவனும் என்னுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்… வாசலிலேயே நிறுத்தி கேள்வியாய் பார்த்தேன்…

துணைக்கு வந்ததுக்கு நன்றினு சொன்னேன்…

அடிப்பாவி…வீட்டுக்கு வந்தவனை உள்ள கூப்பிட மாட்டாயா…வாசலில் இருந்தே அனுப்ப பார்க்கிறாய்

கேட்டுகொண்டே அவளை மீறீ உள்ளே செல்ல முயற்சித்தேன்…

உங்களுக்கு ஒரு தடவை சொன்னால் புரியாதா… வெளி ஆட்கள் யாரையும் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்கும் பழக்கம் இல்லை… உங்கள் உதவிக்கு மிக்க நன்றி இரண்டுகைகளையும் கூப்பி கும்பிட்டால்…கோவத்துடன்…

அவளின் இந்த திடீர் கோவமும்… அவளின் முக மாற்றங்களும் என்னை மிரள வைத்தாலும்… அவளின் வெளி ஆள் என்ற வார்த்தை என்னில் கோவ கணலை தூண்டியது…

அத்தியாயம் 9

வெளி ஆள்"என்ற வார்த்தை அம்பாய் அவன் மனதை துளைக்க…அதில் வெகுண்டெழுந்தவம் அவளின் கைகள் இரண்டையும் அவளின் முதுகின் பின் கொண்டு சென்று அவளை கதவோடு ஓட்டி நிற்கவைத்தவன்…

அவனின் இத்தனை நாள் கோவம் அனைத்தையும் அவளின் கைகளில் காண்பிக்க ஆரம்பித்தான்…:rage::rage::imp:

யாரு டி வெளி ஆளு?ஒன்றை வருஷத்துக்கு முன்னாடி எதுவுமே சொல்லாமல் விட்டுட்டு ஓடி விட்டு…இன்று இங்கு வந்து ஒளிந்து கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறாய்…இவ்வளவு நாள் கழித்து பார்த்தபின்னும் உன் தரப்பு நியாயத்தை ஒரு முறையேனும் கேட்க வேணும் என்று பொறுமையாக என் கோவம் அனைத்தயும் தள்ளி வைத்து உன்னை பேச வைக்க முயற்சி செய்துகொண்டு இருக்கிறேன்:angry::angry::roll_eyes::sleepy:

உன் மனம் முழுதும் நிறைந்திருக்கும் என்னை பார்த்த வெளி ஆள் என்கிராய்…நெருப்பு கனலாய் கொட்டியது அவனின் வார்த்தைகள்…:imp::imp::imp:

ஜீவா வலிக்குது…கையை விடு…கண்ணில் நீர்வழிய சொன்ன காதலியை இதற்கு மேலும் துன்புறுத்த மனம் வராமல் அவளை விடுவித்தான் அவளின் அன்பான காதலன்… :weary::weary::sob::heart_eyes::heart_eyes:

வலி என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் அவனுள் எரிந்து கொண்டு இருந்த அத்தனை கோவமும் காணாமல் போ:sweat_smile::smiley:… நெருப்பாய் எரிந்து கொண்டு இருந்து அவனின் மனம் அவனின் காதலி சிந்திய கண்ணீரில் பொசுங்கி அணைந்தது:innocent::innocent::heart_eyes::sparkling_heart:

சட்டென விளங்கியவன்…அவளின் கைகளை எடுத்து தன் மார்பின் மீது வைத்து அன்புடன் வருடியபடி தன் அன்பை வெளிப்படுத்தி கொண்டு இருந்தான்:two_hearts::couple_with_heart_woman_man::heart_eyes_cat::heart_eyes_cat:

சாரி மது…கோவத்துல என்னையும் மீறீ இப்டி பண்ணிட்டேன்… வலி அதிகமா இருக்க மது…உள்ளே வா மருந்து போட்டுவிடுறேன்…

உள்ளே சென்றவனை நிறுதியவள்…நீங்க உள்ளே வர வேண்டாம்… தயவுசெய்து கெளம்புக…என்னை பார்த்துக்க எனக்கு தெரியும்…உங்கள் உதவி தேவை இல்லை…:smirk_cat::smirk_cat::cry::pray:

ஏன் மது காயப்படுவேன்னு தெரிஞ்சும் காயப்படுத்துற…இதனால கஷ்ட பட போறது நான் மட்டும் இல்லை மது… நீயும் தான்…உன்னுடைய பிடிவத்தை விட்டுடு மது…:scream_cat::scream_cat::crying_cat_face:

Mr.Jeeva… Please getout…

இதை கேட்டவன் பொறுமையை இழந்தவனாய்…கதவில் ஓங்கி தன் கைகளை அடித்தவன்…ரத்தம் கசியும் தன் கைகளுடன் அங்கிருந்து உடனே கிளம்பினான்…ஒரு முறையும் மதுவை மறந்தும் கூட திரும்பி பார்க்க வில்லை…:rage::angry::imp::imp:

அவன் சென்ற அடுத்த நொடி… கதவை மூடி தாழிட்டவலாய்… தன் வீட்டின் உள் அறைக்கு சென்றாள் மது…

அந்த அறையின் சுவற்றில் ஜீவாவும் மதுவும் கையில் பூங்கொத்துடன் சேர்ந்து நிற்கும் ஒரு பெரிய ஓவியம் ஒன்று இருந்தது…

அதன் அருகே சென்றவள்…ஜீவாவின் உருவத்தை மெல்லிதாய் தன் கைகளால் வருடியவள்…தன் துக்கம் அனைத்தும் ஒன்று சேர… அவனின் காலடியில் கைவைத்து தரையில் அழுது விழுந்தால்…

விலகி நிற்க முடியாதவளாய்…அவனை காயப்படுத்தி காண இயலாதவலாய்…தன் இயலாமையை நினைத்து அவன் காலடியில் அமர்ந்து அழுத்துக்கொண்டு இருந்தால்…:sob::sob::sob::sob::sweat:

அவனை காதலிக்க பல வழிகள் கண்டுபிடித்த அவளால்…அவனை வெறுத்து ஒதுக்க ஒரு வழியும் இல்லாமல் மனவேதனையுடன் சுருண்டு அழுதாள்…:sleepy::sleepy::sleepy:

ஜீவாவோ…தான் செல்லும் வழியும் நினைவில்லாமல் கால்கள் செல்லும் வழியை பாதையாக்கி…தன்னுடன் பயணிக்கும் நிலவிடம் தன் மன பாரத்தை கொட்டி கொண்டு நடந்தான்… :sweat::sweat::face_with_thermometer::face_with_head_bandage::sob::sob:

இரவு பொழுது இருவருக்கும் நரகமாய் மாற…பழைய நினைவு தந்த இதமும்…புதிய நிகழ்வுகள் தரும் வலியும் மாரி மாரி அவர்களை உறங்க விடாமல் இம்சித்தது…:confounded::confounded::confounded::weary::weary:

அடுத்த நாள் காலையிலேயே ஆனந்தின் அழைப்பு வர…அவசரமாக அலுவலகம் விரைந்தான் ஜீவா…தேவாவை தாக்கிய குண்டுகள் கிடைத்ததாகவும்…அதனை பரிசோதனைக்காக அனுப்பி இருப்பதாகவும் கூறினார்…இருவரும் நேரத்தயும் கவனிக்காமல் விசாரணையில் மூழ்கினர்…

மதியம் உணவிற்கு நேரம் ஆக சாப்பிட முடிவு எடுத்தனர்…ஜீவா ஹோட்டல் சென்று சாப்பிட கிளம்பினான்…:walking_man::walking_man:

ஹோட்டல் கிளம்பியவன்…சிக்னல் ஒன்றிர்காக நிற்க…அங்கே தனது சுகுட்டிஇல் எங்கோ செல்வதை கண்டான் ஜீவா… கண்டதும் மனம் துள்ளிநாலும்… நேற்று அவளின் நடவடிக்கையும் நிராகரிப்பும்…அவனின் நினைவிற்கு வர சற்றே இருகிநான்…

இவ இந்த நேரத்துல எங்க போறா…மருத்துவமனைக்கு விடுப்பு தானே குடுத்தா…இப்போ எங்க போறா…அவளை பின்தொடர முடிவெடுத்தவன்…சற்று இடைவேளை விட்டு அவளை பின் தொடர்ந்தான்…

மது சென்ற சுகுட்டி ஒரு பள்ளியின் வாசலில் முன் நிற்க…குழப்பதில் ஆழ்ந்தான் ஜீவா…பதினைந்து நிமிடம் கழித்து வந்த மதுவை பார்த்து மேலும் குழப்பமானான் ஜீவா… :anguished::innocent::innocent::innocent:

மது மூன்று வயது மிக்க சிறுமியை தன்னுடன் அழைத்து வந்து கொண்டு இருந்தாள்…அந்த குழந்தையை சுகுட்டியில் ஏற்றியவள்…அவளுடன் பேசிய படியே வண்டியில கிளம்பிநாள்…:baby::baby:

இவை அனைத்தையும் மறைவில் கண்காணித்த ஜீவா… அந்த குழந்தை யார்…இவளுக்கு என்ன உறவு…என்ற பல கேள்விகள் அவனை போட்டு குழப்பி கொண்டு இருந்தது…ஏற்கனவே விடை தெரியா பல கேள்விகள் அவனை போட்டு வதைத்து கொண்டு இருக்க…இந்த குழந்தை அவனுக்கு பெரியகுழப்பமாய் மாறியது…:cold_sweat::cold_sweat::innocent::innocent::innocent:

இதற்கு மேல் தாமதித்தால் பைத்தியம் பிடித்து விடும் என்று இனியவன்… ராஜனை வீட்டிற்கு செல்ல சொன்னவன்…மதுவை பின் தொடர்ந்தான்…:hugs::hugs::hugs::slightly_smiling_face:

மதுவின் பின் வண்டியை செலுத்தியவன்… நேற்று நடந்த உரையாடலில் தான் தன் முழு கவனமும் இருந்தது…அது மதுவின் மகளாக இருக்குமோ:fearful::fearful::anguished::frowning:…இந்த நினைப்பே அவனை வருத்தியது…மூளை சந்தேகம் எழுபினாலும் மனம் அதை மறுத்து நம்ப மறுத்தது…:cry::cry::cold_sweat:

சுகுட்டி பள்ளியில் இருந்து மது வீட்டின் முன் நின்றது… ஜீவா சிறிது தூரத்தில் வண்டியை நிறுத்தினான்…இனி குழப்பங்களை வளர விட கூடாது என்று எண்ணியவன் …நேரே அவளிடம் கேட்டு விட வேண்டும் என்று அவளை நெருங்கி அடி எடுத்து வைத்தான்… :walking_man::walking_man::walking_man:

வண்டியை விட்டு குழந்தையை இறங்கியவள்… வீட்டு கதவை திறந்து கொண்டு இருக்கும் போது…

அம்மா…பாப்பா பசிமா…சாப்பாடு வேணும் மா…மழலை அதன் மொழியில் இசை பாடியது:family_man_woman_boy::family_man_woman_boy:

அதை கேட்டு மது அந்த இசையில் கரைந்து கொண்டு இருந்த போது :heart_eyes::heart_eyes::hugs::kissing_heart::kissing_heart:

இன்னொரு மனம் தடிக்க மறந்து… கண்களை கினராக்கி கண்ணீரை இறைத்தது…காதுகள் தான் கேட்டது சரி தானா என்று தன்னைத்தானே சோதித்து கொண்டு இருக்க…கண்கள் அதை உறுதி படுத்த சாட்சிகளை சேகரித்து…மூளை இது நிஜம் என நம்ப…இதயத்தின் துடிப்பு வேகம் எடுக்க…அது அதில் வசிக்கும் மதுவிற்கே கேட்டு விடும் போல…:disappointed_relieved::disappointed_relieved::sweat::sweat::sweat::sob::sob::sob::cry::cry::cold_sweat::cold_sweat:

என் மனதில் கோவில் கொண்டவளின்
மனதில் வாழ ஆசை கொண்டேன்
ஆனால்
விதி செய்த சதியோ சதி செய்த விதியோ
இன்று இரு வேறு துருவங்களாய் நிற்கிறோம்
காதல் எனும் ஒற்றை படகிலே

அத்தியாயம் 10

குழந்தையை கூட்டிக்கொண்டு உள்ளே சென்ற மது… கதவை தாழிட்டவள்… அதன் மேல் சாய்ந்தவள் கண்களில் நீர் சிந்தியது:sleepy::sweat::sob::sob:… ஜீவாவை விட்டு விலக இது ஒரு வழியாக தெரிந்தாலும்…இதனால் துன்பமடைய போவது என்னமோ தானும் தான் என்பதையும் உணர மறுக்கவில்லை:cold_sweat::cold_sweat::weary:

ஜீவா பின்தொடர்வதை பள்ளியிலேயே கண்டுகொண்டவள்…தனக்கு சாதகமாக இதை பயன்படுத்த எண்ணி…அதில் வெற்றியும் அடைந்தாள்…

எத்தனை நேரம் அங்கு தன் வாகனத்தின் மேல் சாய்ந்து கல்லாய் நின்றானோ தெரியவில்லை…உணர்ச்சிகள் அற்று…நிலை குலைந்து மனதில் அந்த குழந்தை அவளை அம்மா என்று அழைத்தது மட்டும் ஒலிக்க:rage::rage::imp::imp::imp::cold_sweat::sob::sob:

காதலை எதிர் பார்த்து வந்த வந்த நெஞ்சம்…இன்று வார்த்தைகள் கீர இன்று ரணம் கண்டது:imp::imp:

அவள் பிரிந்த போது கண்ட துயரை விட இது பல மடங்கு துயரத்தை தந்தது…

உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் அறிந்து கொள்ள மனதை திட படுத்தியவன்…இன்று உண்மையை கண்ட போது உடைந்து போய் நெஞ்சம் வலிக்க…அந்த வேதனை மதுவின் மீது கோவமாய் உருவெடுத்தது…

அதே கோவத்தில் வண்டியை செலுத்தியவன்…சாலையில் சீறி பாய்ந்தான்…

ஆனந்த் அழைப்பில் சுயநினைவு வந்தவன்… குற்றவாளியை நெருங்கி விட்டதாக கூற…விசாரணையை நீங்களே பார்த்து கொள்ளுங்கள்…இரண்டு நாட்களுக்கு தன்னை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கூறி தன் வீடு அடைந்தவன்…தன் அறையே உலகம் என தஞ்சம் அடைந்தான்…

அத்தியாயம் 11

இரண்டு நாள் கழித்து

                விடுப்பு முடிந்து மருத்துவமனை செல்ல தயாரான மது.... அங்கு சென்றாள் ஜீவாவை சந்திக்க நேரிடும் என்று பயத்திலேயே தயாரானாள்...அவனை பார்த்தால் அவனின் கேள்விகளை எவ்வாறு எதிர் கொள்வது என்ற நினைப்பே அவளை நடுங்க வைத்தது.... அவனின் கோவத்தையும் பாசத்தையும் நன்கு அறிந்திருந்தாள் அல்லவா😥😥😓....

அங்கு ஜீவாவோ…ஸ்டேஷன் செல்ல தயாரானான்… மதுவின் நினைவு வர…முதலில் மருத்துவமனை செல்ல முடிவெடுத்தான்… அவளை சந்திக்கும் எண்ணம் உற்சாக படுத்தினாலும்…

அன்றைய நினைவுகளால் அவளிடம் பேச மணம் அருவெறுத்தது…கோவம் தலைகேர…கிளம்பினான்…

மருத்துவமனை அடைய ஒன்பது மணி ஆக… உள்ளே நுழைந்தவன் கண்ணில் பரபரப்பாக இயங்கிய மருத்துவமனை பட்டது… அவசர சிகிச்சை பிரிவில் இருந்து மருத்துவர்கள் உள்ளே செல்வதும் வெளியே ஓடுவதும் என இருந்தனர்…

இதை கண்டவன் அங்கு செல்ல தேவாவிற்கு பொறுத்த பட்ட சுவாச குழாயை யாரோ அவற்றியதாக தெரிய…அவரின் நிலைமை தீவிரம் ஆனதும் மருத்துவர்களின் உதவியால் இப்பொது சீர் அடைந்தும் தெரிய வந்தது…

அனைத்தையும் சரி செய்து விட்டு வெளியே வந்த மதுவயும் அனிதாவயும் கண்டவன் கண்கள் சிவக்க கோவம் தலைக்கேறியது:rage::rage::rage::imp::imp:

அனிதாவிடம் தேவாவின் உடல் நிலை பற்றி அறிந்து கொண்டவன்…பின் மது பக்கம் திரும்பி…

உங்களுக்கு கொடுக்க பட்ட பொறுப்பை சரியாக செய்யும் பழக்கம் உங்களுக்கு இன்றும் இல்லையா?முதலில் நம்பிக்கை கொடுப்பது… பின் அனைத்தையும் மறந்து சுயநலதுடன் விட்டு ஓடிவிடுவது இது தான் உங்கள் பழக்கமா?உங்களால் அனைத்தையும் கேடுகவும் மனதினை உடைகவும் மட்டுமே தெரியுமா? உங்களால் மற்றவர்களுக்கு காயங்கள் மட்டும்மே மிஞ்சும் மது… நெருப்பையும் வெறுபையும் சுமந்து வந்தன வார்த்தைகள்…

இதை அனைத்தையும் மது எதிர் பார்த்திருந்தாலும்… அனைவரின் முன்னாலும் இவ்வாறு அவன் பேசுவான் என்பது அவளுக்கு அதிர்ச்சியே…அவனின் இந்த கோவத்தையும் வெறுப்பயும் தாங்கமுடியாமல்…கண்ணீருடன் அந்த இடத்தை விட்டு சென்றாள்…

அங்கு இருந்த அனைவர்க்கும் அவனின் பேச்சு திணறலை தந்தாலும்…அனிதாவிற்கோ அது பேரதிர்ச்சியாக வந்து அமைந்தது…

இவர்களை இத்தனை நாள் கண்கணித்ததில்…இருவருக்கும் இடையில் எதோ உறவு உள்ளது என உணர்ந்து இருந்தால்…இன்று ஜீவா அதை ஊர்ஜித படுத்திய விதம் தான் அவளை திகைப்பில் ஆழ்த்தியது…

உண்மை என்ன என்று கண்டாக வேண்டும் என உறுதி பூண்டால்…ஆனந்திடம் சொன்னவள்…தேவாவின் வழக்கு முடியும் வரை பொறுமைகாக்கும் படி கூறினான்…

விசாரணை தீவிரம் ஆக… தேவாவை கொள்ள முயன்றதும்…மருத்துவமனையில் நடந்த சம்பவமும் செய்தது தேவாவின் தொழில் வழி எதிரி ராஜேந்திரன் என்று கண்டு பிடித்து அவருக்கு தண்டனையும் வாங்கி தர பட்டது…ஒரு வழியாக கேஸும் முடிந்தது…

இதற்கிடையில் தேவாவின் உடல் நலம் சீராகி வீட்டிற்கு அனுப்ப பட்டர்… அனைத்தும் செரியான பிறகும் மதுவும் ஜீவாவின் இடையில் அனைத்தும் முன்பை விட மோசமாக மாறியது…

மதுவை பார்க்கும் ஒவொரு முறையும் அந்த குழந்தையின் முகம் அவன் கண் முன் வந்து செல்ல…அந்த கோவத்தை காணல் பார்வை வீசியும்…நெருப்பாய் வார்த்தைகளை கக்கியும் வெளி படுத்தினான்…

மதுவால் இவை அனைத்தையும் தடுக்கவும் முடியாமல்…அவன் கோவத்தை எதிர் கொள்ளவும் முடியாமல்…திணறி தான் போனால்…

அன்று இரவு அனிதாவின் வீட்டில் விருந்து ஏற்பாடு செய்ய பட்டு இருக்க…ஜீவாவும் அழைக்க பட்டான்…மூவரும் உணவு உண்ணும் நேரம் அனிதாவிற்கு அழைப்பு வர அதை எடுத்தவள்…

விஷத்தை கேட்டு அதிர்ந்தே விட்டால்… அவளின் அதிர்ச்சி கண்ட இருவரும்…விஷயம் விபரீதம் என புரிந்து கொண்டனர்…அவள் கூறிய தகவலை கேட்ட இருவருக்கும் அதே அதிர்ச்சி தான்…

தேவா அவர்கள் மருத்துவமனை அருகில் ஒரு குடியிருப்பு பகுதி இன்றைய அமைத்து மருத்துவமனை வருபவர்கள் தங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்…

ராஜேந்திரன் அவர் மேல் கொண்ட பகையால் அந்த குடியிருப்பு முழுவதிற்கும் தீ வைத்துவிட… அந்த இடமே எரிந்து கொண்டு இருக்கிறது…

மூவரும் அதிர்த்தனின் காரணம்… தேவா அவர்களின் அன்பை பெற்ற மது அந்த குடி இருப்பில் தான் வசித்து வருகிறாள்… இதை உணர்த்த ஜீவா மதுவை எண்ணி பயம் கொள்ள…மூவரும் அந்த குடி இருப்பு நோக்கி புறப்பட்டனர்…

கதவை உடைத்து உள்ளே சென்ற மூவரும்…மதுவை வீடு முழுவதும் தேட… எங்கும் காணாமல் போக… ஜீவாவிற்கு பயம் அதிகரித்தது…

வீட்டின் உள் அறையை காண சென்ற அனிதா அங்கு மது இருப்பதை கண்டு அனைவரிடமும் கூறினால்…இருவரும் வந்து மதுவை காண… அனிதாவின் பார்வை சென்ற இடத்தை கண்டு ஸ்தம்பித்து நின்றாள்…

அனிதாவின் பார்வை சென்ற இடத்தை கண்ட ஆனந்தும் அசையாது நின்று கொண்டு இருக்க…மதுவை விடுத்து இருவரும் வெறித்து எங்கேயோ பார்த்திப்பது ஜீவாவிற்கு எரிச்சல் தர… அவனும் அந்த திசையில் பார்த்தான்… அந்த கட்சியை கண்டவம்… நிலை குழைந்து தரையில் மது அருகில் அமர்ந்தான்…

இம்மூவரும் வெறித்து பார்த்து கொண்டு இருப்பது ஜீவாவும் மதுவும் சேர்ந்து கையில் பூங்கொத்துடன் நிற்கும் கையில் தீட்ட பட்ட பெரிய ஓவியத்தை தான்…

**எங்கோ வாழும் உனக்கு சுவாச காற்றாய் மாற ஆசை தான் **
**ஆனால் **
என்னை வெறுக்ககும் நீ உன் சுவாசத்தையும் வெறுப்பாய்
**எ்ன நினைக்கும் போது **
நான் சுவாசிக்கும் காற்று கூட விஷம்ஆய் மாறுகிறது

அத்தியாயம் 12

அந்த ஓவியத்தை கண்ட மூவரும் திகைப்பில் இருக்க… ஜீவாவிற்கு மட்டும்மே தெரியுமா அந்த ஓவியத்தின் உண்மை:couplekiss_man_woman::couplekiss_man_woman::couplekiss_man_woman:

அது மது தன் கற்பனையில் அவளே வரைந்த அவர்களின் முதல் ஓவியம் :heart_eyes::heart_eyes::heart_eyes::scream:

அதை கண்டவன் இருந்த கேள்விகள் அனைத்தும் நீங்க…அவளின் அருகில் சென்று மதுவின் தலையை தன் மடியில் கிடத்தி சுற்றி பரவிய தீயின் தாக்கமும் அறியாமல் தன் மன வேதனையை கொட்டி தீர்த்தான்:sob::sob::sob::sob::sob:

மது எழுந்திருடி…மறுபடியும் என்னை பதிலையே விட்டுட்டு போயிடாத மது… இது எல்லாத்துக்கும் விளக்கம் சொல்லாம நான் உன்ன எங்கேயும் போக விட மாட்டேன்டி…இனி உன்னை நான் திட்டவே மாட்டேன் மது… அதுக்கு இவ்ளோ பெரிய தண்டனையை குடுக்காத மது…திரும்ப வந்துடுடி…

இரண்டு கன்னத்தையும் தட்டி எழுப்பி கொண்டு இருந்தான்…அவள் தோள்களை உலுக்கி அவளை எழுப்ப முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தான்…

இதை அனைத்தையும் கண்ட இருவரும் நிலைமையை புரிந்து… மதுவை தூக்கி கொண்டு முதல் உதவிக்காக மருத்துவமனை விரைந்தனர்…வழி முழுதும் கண்ணீருடன் புலம்பியதை கண்ட இருவருக்கும் அதிர்ச்சியும் பரிதாபமும் சேர்ந்தே கிடைத்தது… .

மருத்துவ மனையில் சிகிச்சையில் கண் முழித்தவள்…பின் அனிதாவின் வீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல பட்டால்… அனிதாவின் கண்காணிப்பில் இருப்பது தான் சரி என அனைவருக்கும் பட்டது…

வீடு வந்தவள் சோர்வாகவும் பலகீனமாகவும் இருக்க அவளை படுக்கை அறையில் படுக்க வைத்தவன் அருகிலேயே நாற்காலியை போட்டு அவள் அருகே அமர்ந்து கொண்டான்:heart_eyes::heart_eyes::sparkling_heart::sparkling_heart::two_hearts:

அவள் தேவைகள் அனைத்தையும் அவள் கூறும் முன்பே அவன் செய்ய…அனிதா பல முறை மறுத்தும் மதுவை அவன் பொறுப்பிலேயே வைத்து கொண்டான்…

இவனின் அணுகுமுறையில் மாற்றத்தை கண்டாலும் இதன் காரணத்தையும் அறிந்தே இருந்தாள்…அவள் போட்ட திட்டங்கள் அனைத்தும் அவள் கண் முன்பே மண்ணில் போனது :tired_face::laughing::laughing::laughing::laughing:

இரவு உணவிற்கான நேரம் ஆக…கொண்டு வந்த உணவை மது மறுக்க…ஜீவாவின் ஒரு பார்வையில் என்ன உணர்தலோ அதை அனைத்தையும் உண்டு முடித்தாள்…

பின் மாத்திரைகளை போட சொன்னவன் அவளை படுக்க வைத்து நெற்றில் இதழ் பதித்து அவள் தூங்கும் வரை அவள் அருகில் இருந்தான்…

இரண்டு நாட்களாக ஜீவாவின் அக்கறையும் காதல் கவனிப்பும்…மது அவனை மறுக்காமல் அவன் கூறிய அனைத்தயும் செய்வதையும்…இந்த அன்பான காதலர்களுக்கு நடுவில் இருக்கும் ஊடலையும் ரசிக்க தவறவில்லை அனிதா ஜோடி…

இரண்டு நாட்களில் மது உடல் நலம் சரி ஆக…ஜீவாவின் கவனிப்பில் புத்துணர்ச்சியும் பெற்றால்:heart_eyes::heart_eyes::smiley::smiley::smiley:

ஆனால் காலத்திற்கு இந்த காதல் ஜோடி சேர்ந்து இருப்பது பிடிக்கவில்லை போலும்… இவர்களுக்கு அடுத்த அதிர்ச்சியை கொடுக்க தயாராய் காத்திருந்தது:thinking::thinking::sob::sob::sob::sob:

நாமும் காத்திருப்போம்… :flushed::flushed::flushed::fearful:

அத்தியாயம் 13

அதிர்ச்சிகளை தர காத்திருந்த காலை பொழுதும் இதமாகவும் அமைதியாகவும் விடிந்தது…ஜீவா வந்து மதுவுடன் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு செல்ல…மதுவும் அனிதாவும் மருத்துவமனை செல்ல வேலைகளை செய்து கொண்டு இருந்தனர்:heart_eyes::kissing_heart::couple_with_heart_woman_man::couple_with_heart_woman_man:

அனிதாவின் வீட்டின் முன் கார் வந்து நிற்க…யார் என காண சென்றாள் அனிதா…

வந்தவர்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டவள்…அவர்களை இன்முகத்துடன் வரவேற்றாள்…

வந்தது மதுவின் தாயும் தந்தையும்…தீ விபத்தின் செய்தி கேட்ட உடன் மகளை காண வந்து இருந்தனர்…

அவர்களை கண்டவளுக்கு எதும் பெரிதாக உற்சாகம் இல்லாமல் போனாலும் வரவேற்றாள்… எதோ வெறுப்புன் பேசி கொண்டிருந்தாள்:unamused::smirk::smirk:

இவளின் நடவடிக்கையின் மாற்றத்தை கண்டாலும் அமைதியாக தன் கடமையை செய்தால் அனிதா…

இவர்கள் வந்த நேரத்தில் ஜீவாவும் ஆனந்தும் வீட்டில் இல்லை:fearful::fearful::roll_eyes:

இன்னொரு முறை ஜீவாவின் சந்தோஷத்தில் விதி விளையாட காத்திருந்தது போல🙆🙆🙍:weary::weary:

வந்தவர்கள் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு…மதுவிற்கு அவளிர்காண அடுத்த அதிர்ச்சியை அவள் தலை மேல் போட்டு சென்றனர்…

உடனே தன்னுடன் புறப்பட்டு வரும் படி கட்டளை இட பட்டது…

செய்வதரியாது மது இப்பொது வர இயலாது என்றும்… வேலைகளை முடித்து ஒரு வாரத்தில் வருவதாக சொல்லி வைத்தால்… நேர போகும் விபாரரீதம் தெரியாமல்…

இதில் மணம் உடைந்து சோர்ந்து போய் குழப்பத்தில் அமர்ந்தாள் மது… மாலை வீடு திரும்பினான் அவளின் காதலன்…இதை அவனிடம் சொன்னால் நேர போகும் விபரிதம் தெரிந்ததால் இம்முறையும் அமைதி காத்தாள்…

அனிதாவிடமும் இதை பற்றி ஜீவாவிடம் கூர வேண்டாம் என எச்சரிதால்…

மருத்துவமனை வேலைகளை முடிந்த அளவு சீக்கிரம் முடித்தவள்…இயன்ற வரை ஜீவாவுடன் நேரம் செலவிட ஆரம்பித்தாள்…மதுவை பொறுத்த வரை இது அவள் வாழ்வில் அவள் சந்தோசமாக கழிக்க போகும் கடைசி ஏழு நாட்கள்…

ஜீவா வெளியே வேலையாக இருந்தாலும் இவளே அவனை அழைத்து கொண்டு வெளியே செல்லவும் செய்தாள்…

ஜீவாவிற்கு இவளின் நடவடிக்கையில் சந்தேகம் எழுந்தாலும்…அவனும் இந்த நாளிர்காக தானே எங்கி கொண்டு இருந்தான்…இந்த தருணங்கலை அவன் இழக்கவும் விரும்பவில்லை…இதே அவன் வாழ் நாள் முழுவதும் தொடர போகிறது என்று எண்ணி கொண்டு இருந்தான்… பரிபூரண அன்பை மட்டுமே எதிர் பார்த்து ஏங்கும் அப்பாவி இதயம்…

ஒரு வாரம் மின்னலாய் போக… ஜீவா ஆனந்தத்திலும் மது மனவருத்ததிலும் பயணித்தனர்…

ஜீவாவிற்கான அதிர்ச்சி தரும் நாளும் வந்து சேர்ந்தது…

மது அவனை பிரிந்து சென்று விட… இன்று தன் கண்முன் நடக்கும் எதையும் மற்ற முடியாமல் செய்வதரியாது நின்றான்…

பின் அனிதாவிடம் அவள் சென்றதின் காரணனும் விவரத்தையையும் கேட்டு கொண்டவன்… இந்த ஒரு வாரம் மிதந்த மகிழ்ச்சி கடல் அவன் கண் முன்னால் வற்ர துவங்க…எதுவும் செய்ய இயலாமல் நின்றான்…

ஒரு தடவை என்னிடம் சொல்லி இருந்தால் இந்த பிரச்சனையை சேர்ந்தே சமாளித்து இருக்கலாம் எனக்கு குறை பட்டாலும்… இன்று அவள் விட்டு சென்றதற்கு எதோ காரணம் உண்டேன மட்டும் நம்பினான்…

பின் அந்த குழந்தையின் நினைவு வந்தவனாய்…பள்ளிக்கு செல்ல…குழந்தையையும் மது தன்னுடன் அழைத்து சென்றிருபது தெரியவந்தது…

இத்தனை நாள் மது கூறியது போய் என்றும்… அது மதுவின் குழந்தை இல்லை என்பது மட்டும் ஜீவாவிற்கு தெளிவாக புரிந்தது… இருப்பினும் இவை அனைத்தும் மர்மமாக அவனை பின் தொடர்ந்தது…

இம்முறை அவள் மேல் கோவத்தை விட குற்ற உணர்வு அதிகமாக… அவளின் இந்த நிலைக்கு தானும் ஒரு காரணமோ என்று மனம் முதல் முறை நினைக்க தொடங்கியது…

**நிமிடங்களில் நான் கடந்து சென்றதை விட **
உன் நினைவுகளில் கடந்து சென்றதே அதிகம்

அத்தியாயம் 14

ஒரு வாரமாகியும் ஜீவாவின் தகவல் எதுவுமே வராமல் போக… அனிதாவும் ஆனந்தும் அவனை காண அவன் வீடு சென்றனர்…

கதவை திறந்த ஜீவாவை பார்த்து ஸ்தம்பித்து போய் தான் நின்றார்கள்:fearful::fearful::roll_eyes:

உடல் தேய்ந்து… தாடி வளந்து…முகம் வாடி…அவனின் நிலை காண இருவருக்குமே மன வருத்தமாக தான் இருந்தது:unamused::unamused::sweat:

உள் சென்று அமர்ந்தவர்கள்…என்ன ஆச்சு ஜீவா… ஆனந் தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான்…

பதில் எதும் வராமல் போக…அனிதா தொடர்ந்தால்…

என்ன அண்ணா ஆச்சு… மது விட்டுட்டு போய்ட்டானு தானே இப்டி இருக்கீங்க…

மதுவின் பெயரை கேட்டவுடன் அனைத்தும் நினைவிற்கு வர… மீண்டும் கண்ணீர் கண்ணை விட்டு வெளியேற துவங்குவது:sob::sob::sob::sob::cold_sweat:

அதை கண்ட இருவருமே ஆடி போய் தான் நின்றனர்…

உங்களுக்குள்ள என்ன தான் பிரச்னை… எதையும் மறைக்காமல் சொல்லுக அண்ணா… எங்களால் முடிந்த உதவியை செய்கிறோம்…

உங்களால எனக்கு உதவ முடியாது அனிதா… இது காலத்தின் கோலம்…விரக்தியில் வந்தன வார்த்தைகள்:confounded::confounded::confounded::disappointed::disappointed::pensive:

அவன் மன உளைச்சலை புரிந்துகொண்ட அனிதா… உங்கள் மன பாரத்தை குறைக்க இது உதவும் இல்லையா… தயவு செய்து சொல்லுக அண்ணா…

இரண்டு வருடத்திற்கு மும்பு நடந்த அனைத்தையும் மனதில் ஒட்ட ஆரம்பித்தான் ஜீவா…

அன்று

சென்னையில் ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பணி அமர்த்த பட்டு இருந்தான் ஜீவா… அதன் பக்கத்தில் ஒரு குடியிருப்பில் ரெண்டு பேருடன் ஒரு வீட்டில் தங்கி வந்தான்…

கெளதம்…வேறு ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பணிபுரிபவன்…

தினேஷ்…இட் துறையில் பணி புரிபவன்…

பழகிய கொஞ்ச நாட்களிலேயே மூவரும் நல்ல நண்பர்கள் ஆயினர்…

சனிகிழமை மாலை பொழுதில்…வெளியே சுற்ற எண்ணம் வர… அனைவரும் பீச் செல்ல முடிவு செய்தனர்…

பீச்சில் சிறிது நேரம் உக்காந்து இருந்தவர்கள்…ஏதேனும் சாப்பிட எண்ணம் வர…கௌதமும் தினேஷும் பாணி பூரி கடையில் நிற்க… ஜீவா ஐஸ்கிரீம் கடையை நோக்கி சென்றான்…

கடையில் கூட்டம் மிகுதியாக இருக்க…கடைசியில் வாங்கி முடித்தான் ஜீவா…

வாங்கிக்கொண்டு திரும்புகயில் யாரோ ஒருவர் தன் மீது வந்து மோத…அதனால் தன் சட்டையில் எதோ ஊற்றியதை போய் உணர்ந்தவன்…தன் சட்டையை கண்டவன்… யாரோ வாங்கிய ஐஸ்கிரீம் தன் சட்டையை கூழ் ஆனதை கண்டான்…

தன் சட்டையை பாழாகியதால் வந்த கோவத்தில் அவர்களை நிமிர்ந்து திட்ட…அவர்களோ அவன் திட்டுவதயும் காதில் வாங்காமல் அவன் சட்டையில் இருக்கும் ஐஸ்கிரீம்யை பார்த்து கொண்டு இருந்தார்…

அது வேற யாரும் இல்லை… நம்ப மது தான்… சாரி…வதினி…இங்க இருக்க நம்பர்கள் அவளை அப்டி தான் கூப்பிடுவாக…ஜீபாவிற்கும் அவள் வதினி ஆக தான் அறிமுகம் ஆனால்…

அவள் சென்னை மருத்துவமனையில் இறுதி ஆண்டு படித்து வருகிறாள்…

முட்டை கண் இரண்டையும் உருட்டி கொண்டு… வாயை பிதுக்கி கொண்டு அந்த ஐஸ்கிரீம்காக வருத்த பட்டால்…இதை அனைத்தையும் ஜீவாவால் ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை…

சட்டையை துடைத்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்கும் போது அவள் அங்கு இல்லை… சென்றே விட்டால் போல…

அவளை தேடினான்… காணவில்லை… பின் நண்பர்களுடன் போய் அமர்ந்துகொண்டு வாங்கிய உணவுகளை உண்டனர்… தன் வேலைகளை பற்றி பேசி கொண்டு இருக்க… ஜீவாவின் பார்வை மட்டும் அங்கு இருந்த ஒரு கூட்டத்தின் மீது இருந்தது…

இளைஞர் கூட்டம்… பத்து நண்பர்கள் இருக்கும்…

அதில் ஜீவாவின் கவனத்தை ஈர்த்தது அவர்களுக்கிடையே இருக்கும் நட்பு தான்…

அவர்களுக்கிடையே ஒரு எல்லையும் நட்பின் அழகும்… அதே சமயம் பார்ப்பவர்கள் முகம் சுழிக்காத வகையில் இருந்தது…

அவன் அவர்களை ரசித்து கொண்டு இருக்கும் போதே… ஒரு பத்து வயது சிறுவன் கடலில் ஆழம் கொஞ்சம் அதிகம் இருக்கும் பகுதிக்கு செல்ல…பெரிய ஆலை ஒன்று வர… அதனால் அடித்து செல்ல பட்டு கடலில் தத்தளித்து கொண்டு இருந்தான்… அதை கண்டவன் உடனே எழுந்து ஓடி அவனை கடலின் இருந்து மீட்டான்…

தரைக்கு கொண்டு வரும் போது அவன் கையில் இருந்து அந்த சிறுவனை பிடுங்கி… தரையில் போட்டு முதல் உதவி கொடுத்து கொண்டு இருந்தனர்… அவன் ரசித்து கொண்டு இருந்த அதே நண்பர்கள் கூட்டம்…

முதல் உதவியில் அவன் கண் திறக்க… அந்த சிறுவனின் தாய் அவனை கூட்டி கொண்டு சென்றாள்…

இப்பொது தான் கவனித்தான்… அந்த சிறுவனுக்கு உதவி செய்தது சற்று முன்பு அவன் சந்தித்த அதே பெண் தான் என்று…

திடீரென அவன் முன் வந்தவள்… அவன் கையை பிடித்து… ரொம்ப நன்றி சார்… நீங்க சரியான டைம்கு வராம போயிருந்தா…அவன் பிழைக்கறதே கஷ்டம் ஆகி இருக்கும்… உங்கள் உதவிக்கு மிக்க நன்றி…

சற்று மும் தன் முன் குழந்தையையாய் ஐஸ்கிரீம்கு வருத்த பட்டவள்… இங்கு வளர்ந்த குமரியாய் அந்த சிறுவனுக்காக பேசுவதை மறுபடியும் ரசிக்காமல் விட வில்லை ஜீவாவின் கண்கள்…

பின் அவரவர் அவர்களின் விடுதி சென்றனர்…

பின் ஒரு வாரம் கழித்து மருத்துவமனை எதிரில் இருக்கும் பஸ் ஸ்டாண்டில் அவள் முன் வந்தவன்… தன் கையில் வைத்திருந்த கடிதத்தை அவளிடம் தந்தான்…

அத்தியாயம் 15

நீங்களும் நானும் நினைத்த மாதிரி அது ஜீவா வதினிக்கு எழுதிய காதல் கடிதம் இல்லை:joy::joy::roll_eyes:

கெளதம் பிரியாவிற்கு எழுதியது:roll_eyes::roll_eyes:

பிரியா வதினியின் காலேஜ் தோழி… அன்னைக்கு பீச்சில் பாத்து பிடித்து போக… ஜீவாவின் மூலம் அதை கொடுக்க சொல்லி இருக்கிறான்…ஜீவா பிரியாவிடம் கொடுக்க சங்கட பட்டு வதினியிடம் உதிவிக்கு வந்துல்லான்…

உதவி கேட்டு கடிதத்தை கொடுப்பதுடன்… அவளிடம் பேச ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும் எனவும் நினைத்து தான் வந்தான்:heart_eyes::heart_eyes:

குஷி படத்துல ஜோதிகா குடுத்த ரியாக்ஷனை வதினி குடுப்பானு நீங்க நினைக்கலாம்… ஆனால் அங்கு நடந்ததே வேற:laughing::laughing::laughing:

கடிதத்தை வாங்கியவள் என்ன என்று கண்களால் கேட்க… நம் காதல் மன்னன் கண்கலால் பதில் சொல்ல💕…அதை உடனே புரிந்தும் கொண்டால் வதினி💞…

யாரிடம் கொடுக்க வேண்டும் என வதினி கேட்க… விவரத்தை எதுவுமே அறியாதவனாய் கூறி முடித்தான் ஜீவா…

அந்த கள்ளனின் முகபாவத்தை ரசித்தாலும் வெளியே காட்டி கொள்ள வில்லை அந்த கள்ளி:heart_eyes::heart_eyes_cat::ghost:

பிரியாவிடம் நேரம் பார்த்து விஷத்தை கூறுவதாக சொல்லி விடை பெற்றால்…

ஜீவாவிற்கு அவளுடன் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை மண்ணில் போனது தான் மிச்சம்…

பிரியாவிடம் கடிதத்தை குடுத்த வதினி… இதற்காகவே காத்திருந்தவள் போல் கெளதமை அழைத்து தன் காதலை வெளி படுத்தினால் பிரியா…

இந்த காதல் ஜோடியின் அலப்பறைகள் சில நாட்கள் செல்ல…

பிரியாவின் மருத்துவ வேலையை வதினியும் … கௌதமின் ஸ்டேஷன் வேலையை ஜீவாவும் சமாளித்து கொள்ள… அவர்களின் காதல் மலர்ந்து கொண்டே போனது…

இந்த காதல் ஜோடியின் தயவால் வதினியும் ஜீவாவும் நல்ல நண்பர்கள் ஆயினர்…

பின் சில நாட்களில் ஜீவாவிற்கு வதினியை பிடித்து போக… அவளிடம் தன் காதலை கூற வேண்டும் என முடிவெடுத்தான்…

மச்சான்…நான் வதினியை விரும்புறேன்டா… .

என்னடா சொல்ற… இது எப்போ நடந்தது… சொல்லிட்டியா வதினி கிட்ட…

இல்லடா… இனிமேல் தான் சொல்லணும்…

சீக்கிரம் சொல்லிடுடா… லேட் பண்ணாத…

வதினியை சந்திக்க சென்றவன்… அவள் எங்கோ செல்வதற்காக தயாராகி கொண்டு இருப்பதை கண்டான்… பிரியாவிடம் விஷத்தை கேட்க…

அவளின் அண்ணன் மகளிர்கு முதலாம் ஆண்டு பிறந்தநாள் எனவும்… அதற்காக வதினி செல்வதாகவும் கூறினால்… நாளை கிளம்பி இரண்டு நாட்களில் வருவதாக கூறினால்…

மறுநாள் வீடு செல்ல பேருந்து நிலையம் சென்ற வதினிக்கு ஜீவாவை அங்கு கண்டது அதிர்ச்சியாக தான் இருந்தது… அவன் அங்கு தன் காதல் தேவதையை வழி அனுப்ப வந்திருந்தான்…

இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன் படுத்த இனிய ஜீவா… வதினியின் கையில் ஒரு கடிதத்தை கொடுத்து…வீட்டிற்கு சென்ற உடன் அதை படிக்கும் படி சொன்னான்…

அதற்கு ஒப்பு கொண்டு வதினியும் பேருந்து ஏறி வீடு நோக்கி புறப்பட்டாள்…

இதுவே வதினியும் ஜீவாவும் சந்திக்கும் கடைசி சந்திப்பாய் மாற்றிடுமோ காலம்?

அத்தியாயம் 16

வதினி சென்று இரண்டு நாட்கள் ஆகியும்… அவள் கூறியதை போல அவள் திரும்பாமல் போக… பயம் கொண்டான் ஜீவா…

ஒரு வேலை தான் கொடுத்த கடிதம் அவள் வீட்டில் யாரிடமும் மாட்டி கொண்டு இருக்குமோ… இந்த எண்னம் தோன்றவும் கடிதத்தை ஏன் கொடுத்தோம் என தன்னை தானே நொந்து கொண்டான்…

பின் அவளை அழைக்க இனியவன்… அவளின் நிலைமை தெரியாமல் அழைப்பது தவறு என்று பட…

ப்ரியாவை அழைக்க சொன்னான்… அவள் அழைத்தும் பதில் இல்லாமல் போக… அவனின் பதட்டம் மேலும் அதிகமானது…

இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அவள் தகவல் எதும் இல்லாமல் போனால்… அவளின் அண்னனை அழைத்து விவரம் கேட்போம் என முடிவெடுத்தனர்…

வதினிக்கு ஒரு அண்னன் உண்டு…பெயர் விஷ்வா… வதினியை பொறுத்த வரை அவரே அவளின் உலகம்… தாய் தந்தையை விட அண்ணன் என்றால் உயிர் அவளுக்கு… அவர் கூறும் அனைத்துமே அவளுக்கு வேத வாக்கு தான்…

இந்த மருத்துவ படிப்பும் கூட அவரின் உந்துதலால் தான் படிக்கிறாள்…அவளை பொறுத்த வரை அவர் செய்யும் அனைத்தும் சரி than…தவறாக வாய்ப்பே இல்லை…

இவர்களை அதிகம் காக்க வைக்காமல்… அடுத்த நாளே அழைத்தால் வதினி… தான் நாளை கிளம்புவதாகவும்… வந்தவுடன் விவரம் கூறுவதாக சொல்லி இருந்தால்…

ஜீவாவிற்கு பிரியா தகவல் சொல்ல… சிறிது நிம்மதி அடைந்தான் ஜீவா…

அவள் கூறியதை போலவே… அடுத்த நாள் வந்து சேர்ந்தால்… அவள் வர இரவு ஆனதால்… ஜீவாவால் அவளை சந்திக்க முடியவில்லை… அடுத்த நாள் காலை வரை காத்திருக்கவும் முடியவில்லை… தவிப்பில் தள்ளாடினான்…

அடுத்த நாள் காலை விருந்ததும்… முதல் வேலையாக வத்தினியை சந்திக்க சென்றான்…

என்ன வதினி ஏதாச்சும் பிரச்னையா… இத்தனை நாள் ஊரில் தங்கிட போல…

போன இடத்தில தங்க வேண்டியதாக போயிடுச்சி…

ஜீவாவை கண்டவுடன் தான் அவன் கொடுத்த கடிதம் நினைவிற்கு வர… அதை அவன் முன்பே எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தாள்…

என்னை காதலிக்குறேன் என்று சொல்ல்கிறாய்… இல்லையா ஜீவா?

ஆம் வதினி… உன் சம்மந்தம் இருந்தால் மட்டும்…

எனக்கும் உன்னை பிடிக்கும் ஜீவா… ஆனால் என் வாழ்வில் எல்லா முடிவுகளையும் என் அண்ணன் எடுப்பது தான் வழக்கம்…

எனக்கு பிடித்த ஒன்றை என் அண்னன் வேண்டாம் என்றால் நான் செய்வது இல்லை… இந்த மருத்துவமும் என் அண்ணனின் ஆசை தான்… இன்று நிறைவேற்றுகிறேன்…

அதனால் என் அண்ணனின் சம்மதத்தை கேட்காமல் உனக்கு எந்த பதிலும் என்னால தர இயலாது ஜீவா… தவறாக நினைக்க வேண்டாம்…

புரிகிறது வதினி… நான் வேண்டும் என்றால் அவரிடம் பேசவா…

வேண்டாம் ஜீவா… நானே பேசுகிறேன். அந்த அளவு உரிமையும் சுதந்திரமும் அவர் எனக்கு கொடுத்து இருக்கிறார்… அவரிடம் பேசி நான் நாளை பதில் சொல்கிறேன் ஜீவா…

அவள் சொன்ன உடன் சம்மதம் சொன்னாலும் நாளை வரை வைத்திருக்க முடியல வில்லை ஜீவாவால்…

அடுத்த நாள் விடிந்தது… வதினியை சந்தித்தான் ஜீவா… அவள் நேற்று நடந்த உரையாடலை ஜீவாவிடம் கூறினால்…

ஜீவாவை பற்றி தன் அண்ணனிடம் கூறியவள்… இப்போ அவனுக்கு என்ன பதில் அண்ணா சொல்ல…

உனக்கு அவனை பிடிச்சி இருக்காமா?

பிடிச்சி இருக்குனா… ஆனால் உனக்கு பிடித்தால் மட்டுமே நான் சம்மதம் சொல்லுவேன்…

அப்டி இல்லை வதினி… உன்னோட முடிவு தான் முக்கியம்…
எனக்கு அவனை பிடித்து இருக்கு அண்ணா…

உன் விருப்பம் எதுவோ அதுவே எனக்கு சம்மதம் வதினி…

ஆனந்தத்தில் இருந்தன் ஜீவா… கடைசியில் தன் காதல் கை கூடிய ஆனந்தம்… அவளை அள்ளி அணைக்க மனம் துடித்தாலும்… இருக்கும் இடம் அறிந்து அமைதி ஆனார்கள்…

மதியம் உணவு இடைவேளையில் சந்திக்க முடிவெடுத்து அவரவர் வேலைக்கு திரும்பினார்…

அடுத்து ஒரு வாரம்…வேலை மிகுதியால்… இருவரும் ஒழுங்காக சந்தித்து கொள்ளவும் முடியாமல்… வேளையில் முழு கவனமும் செலுத்த இயலாமல்… தவிப்பில் நகர்ந்தது நாட்கள்…

வாரத்தின் இறுதியில் சந்திக்க முடிவும் எடுத்தனர்…

அந்த நாளும் வந்தது… அதே பீச்சில் சந்திக்க முடிவெடுத்தனர்… வெகு நேரம் ஆகியும் வதினி வராததால்… அவளுக்கு அழைத்தான் ஜீவா…

ஜீவா வீட்டில் எதோ பிரச்னையையாம்… நான் உடனே செல்ல வேண்டும்… நான் வீடு சென்று விவரத்தை கூறுகிறேன்…

சரி வதினி… நான் பஸ் ஸ்டாப் வரேன்…

தன் கண் பார்வையில் அவளை பஸ் ஏற்றியவன்…

ஆனால் மனம் மட்டும் எதோ சொல்ல முடியாத உணர்வில் தத்தளித்தது… எதோ புரியாத வலியை உணர்ந்தான்… அதை இப்போதைக்கு பெரிதாக கண்டு கொள்ள வில்லை ஜீவா…

காதலில் பிரிவுகள் சுகமே
அது தற்காலிகம் என்றால் மட்டும்… இவர்களது பிரிவு எவ்வகையோ…!!!

சந்திப்போம் புது அதிர்ச்சியுடன்…